Ne vakit içindeki acıyı tetikleyen birileri olsa, içsel alarmın çalmaya başlıyor. Korkuyorsun hislerinden, korkuyorsun benliğinin zayıf ve karanlık yanlarından, korkuyorsun sana dayatılan, hayatı görmekten. Korkuyorsun tutunduğun ağaç kollarının kırılmasından…. O ağaç kısımları seni koruyor görünür de… Lakin o kadar kritik yerlerinden çıkan bu uzantılar, bu kısımlar gövdenin gelişimini, gökyüzüne, ufka gerçek yükselmeni de engelliyor. Güneşin ışığından, köklerindeki sulardan da en çok o çarpık kısımlar faydalanıyor. Yani ömür enerjini de tüketiyor. Şayet istersen değiştirebileceğin tek yer burası, başka ağaçlar değil. Senin güneşine de, köklerindeki o suyu da engelleyen senin üstündeki o çarpık kollar. Budamalısın mesela bunları. Şayet istersen kendi hapishanenden kurtulabilirsin.
Nasıl mı yapacaksın? Profesyonel bir yardım alabilirsin. Bununla bir arada yoga meditasyon, kendini manaya seyahatine katkısı olabilecek kitaplar okuyup, yalnızca kendi üstüne düşünebilirsin. O şahısları aptal, geri zekalı, bedelsiz bulman yahut öfkelenmen üzülmen, aşağılaman da seninle ilgili? Herkesin eksileri var bir senin mi yok? Kendini sonsuza kadar da kandırmayı seçebilirsin. Hayat senin hayatın. Türlü hastalıklar ile uğraşarak, insan bağlantılarında daima bir sorun yaşayarak, kaygılanarak, paranoyalar geliştirerek, depresyona girerek, hayattan zevk alamayarak vs.
İnsanın kendisini tanıması en büyük gücüdür. Hayatı özgürce tat alarak, fonksiyonel hayat maksatları edinerek, fizikî sıhhatimizi da korumak hepsi bir bütün ve insan ne kadar ruhundaki modülleri tamir edebilirse o oranda sağlıklı bir bütünlük yakalayacaktır.
Sevgilerimle…
