Ancak göz gerisi ettiğimiz ve aslında sağlıklı bir gelişimin olmazsa olmazlarından olan çocuklarımıza vermemiz gereken “ cinsel eğitim” bahsidir.
Cinsellik bir çok anne babanın, hatta öğretmenlerin bile yok saymayı tercih ettiği bir husustur. Bunun en değerli nedenlerinden biri, cinsel eğitimin seks eğitimi ile karıştırılmış olmasıdır. Toplum olarak sağlıklı jenerasyonlar yetiştirmek; bedensel, ruhsal, zihinsel, toplumsal ve cinsel istikametten kendisi ve etrafı ile barışık bireyler yetiştirmekle mümkündür. Bu hususta yürütülmüş pek çok araştırmada ana babaların birçoklarının üreme ve cinsiyet konusunda çocuklara küçük yaşta bilgi vermeyi savunduğunu, ancak tekrar bu birebir bireylerin çocuklarına cinsel eğitim vermemiş olduğu görülmüştür. Bunun temel nedeninin, anne babaların mevzuyu nasıl ele alacaklarını bilemeyişlerine dayandığı düşünülmektedir. Çekingenlikleri, hayatın bu doğal kesimini küçük yaşta öğrenmenin sakıncalı tesirleri olabileceği kanısından çok, bu bahisteki bilgisizliklerden ve hususun onları huzursuz etmesinden kaynaklanır. İşte tipik reaksiyonlardan birkaçı:
• Bu işi nasıl açıklayacağımı bilemiyorum. • Tez etmeme gerek yok, nasıl olsa öğrenir • Bunu anlatırken hangi sözleri kullanmam gerektiğini bilmiyorum
Anne babanın, kendisinin bu bahisteki çekingenliği bilgi vermeyi daima yarına bırakma eğilimini doğurduğu üzere, çocuğun bu husustaki sorularının da karşılıksız kalmasına yol açmaktadır. Böylelikle çocuğun kadın- erkek olma konusundaki tavrı ve eğilimlerinin tohumları atılmış olacaktır. Artık bu yazımı okuyanların kimilerinin “ Aman canım bize çocukken cinsel eğitim dersi mi verdiler, ne oldu? Bayan da olduk erkek de… “ diye söylediklerini duyar üzereyim. Ancak bilimsel araştırmalar bunun tam aksisini söylüyor.
Çocuklar her yaşta farklı sorular sorarlar. Kız ve erkek farklılıklarını anlamaya çalıştığı sorular yahut ben nasıl oldum üzere varoluşsal sorular…Çocukların sorduğu sorular cinsel içerikli olsa bile dünyayı ve kendilerini anlamakla ilgili sorulardır. Yetişkin cinselliği üzere değildir. Çok doğal bir meraktır yalnızca.
Örneğin:
– “Anne senin de benim üzere penisin mi var?”
– Hayır oğlum ben bir bayanım ve benim bir vajinam var. Senin baban üzere penisin var. Tüm erkeklerin penisi olur.
– Pekala vajianını görebilir miyim?
– Hayır göremezsin, zira orası özel bölge. Fakat merakını anlıyorum. İstersen sana bayan ve erkeğin farklılıklarını fotoğraflarla anlatayım.( Anne çizimlerle çocuğa anlatır.)
– Sonra şöyle bir dönüş de gelebilir: Fakat sen benim özel bölgemi görebiliyorsun.
– Evet sen bir çocuksun ve ben annen olarak sana poponu temizlenmende ve banyo yapmanda yardımcı oluyorum. Sen bunları kendin yapmayı öğrendiğinde ben de senin özel bölgelerini görmeyeceğim. Sen büyüyene kadar baban yahut ben yanındayken tabibin da görebilir. Vb. üzere bağlantı kurulabilir.
– Ebeveynler olarak bunları konuşmak güç olabilir. Utanabiliriz, ne diyeceğimizi bilemeyebiliriz, birtakım hususlarda bilgimiz de olmayabilir fakat, ona kızmadan, susturmadan o an olan his ve niyetimizi çocukla paylaşmalıyız. Örneğin; “bu sorduğun soru çok olağan fakat ben bunun karşılığından tam emin değilim, bunu biraz araştırıp sana o denli yanıt vermek istiyorum.” üzere bir karşılık çocuk için kâfi olacaktır.
Bunun için anne babalar ve eğitimciler olarak bilimsel kaynaklardan, yahut danışmanlık alarak bu bahiste hakikat bilgileri öğrenmeliyiz.
