Oksijen Maskesini Evvel Kendine Takmak: “Ben” Demek Bencillik Değildir

“Merhabalar, ben Klinik Psikolog Hüray Er.

Bugün ofisimdeki koltuktan değil, bir yol arkadaşı olarak yanınızdan seslenmek istiyorum. Bilhassa de özel ihtiyaçlı bir evlada sahip olan, günün 24 saati tetikte bekleyen, sevgisi yorgunluğundan büyük olan anne babalara…

Mesleki okumalarım ve araştırmalarım sırasında sık sık karşılaştığım, üzerine çokça düşündüğüm bir gerçek var: Biz toplum olarak fedakarlığı kutsuyoruz lakin ‘kendine bakmayı’ bazen bencillik sanıyoruz. Hele ki kelam konusu evlatlarımızsa…

Ancak son devirdeki klinik araştırmalar ve bilimsel datalar bize ezber bozan bir şey söylüyor: ‘Süper Kahraman’ olmaya çalışmak, uzun vadede hem size hem de çocuğunuza ziyan veriyor.

Peki bilim ne öneriyor? Karşılık: Pozitif Psikoloji.

Lütfen çabucak ‘Hayata gülümse, geçer’ diyen o yapay olumluluk akımları gelmesin aklınıza. Benim bahsettiğim, ayakları yere basan, acıyı yok saymayan, gerçekçi bir bilimsel yaklaşım. Bu yaklaşım bize diyor ki; çocuğunuzun tanısı, yaşadığınız zorluklar, o hastane süreçleri birer gerçektir. Bunları değiştiremeyebiliriz. Fakat bu zorlukların içinden ‘Travma Sonrası Büyüme’ dediğimiz bir güçle çıkabiliriz.

Araştırmalarım net bir formda gösteriyor ki; odak noktasını ‘neyi yapamıyorum’dan ‘hangi güçlü yanlarım var’a çeviren ebeveynlerde mucizevi değişimler oluyor.

1. Yetersizlik Hissi Bitiyor, Özgüven Geliyor: ‘Ben bu süreçle baş edebilirim, çocuğumun gereksinimini karşılayacak donanım bende var’ inancı yerleşiyor.

2. Acıdan Güç Doğuyor: Yaşadığınız zorluk sizi yıkmıyor; bilakis sizi daha sabırlı, daha derin, insanı ve hayatı daha güzel anlayan birine dönüştürüyor.

Peki bunu pratiğe nasıl dökeceğiz? Size çabucak bu akşam uygulamanız için, benim de çok önemsediğim kolay bir reçete vereyim: ‘Üç Yeterli Şey’ Kuralı.

Beynimiz tehlikeyi ve negatifi görmeye programlıdır, bu hayatta kalma içgüdümüzdür. Fakat bu ayarı değiştirebiliriz. Bu akşam yatmadan evvel, gün içinde yolunda giden çok kolay üç şeyi not edin. ‘Çayım tam istediğim gibiydi’, ‘Çocuğumun eğitiminde küçük bir ilerleme gördük’, ‘Gökyüzü çok güzeldi’ üzere… Bunu bir alışkanlık haline getirdiğinizde, zihninizin ‘felaket senaryoları’ yazmayı bırakıp, ‘umut senaryoları’ ürettiğini göreceksiniz.

Unutmayın; uçaklarda daima duyduğumuz o anons hayatın en büyük gerçeğidir: ‘Oksijen maskesini evvel kendinize, sonra çocuğunuza takın.’

Sizin ruh sıhhatiniz bir lüks değil, çocuğunuzun en temel muhtaçlığıdır. Siz âlâ olursanız, o da düzgün olur. Kendinize şefkat göstermekten korkmayın.

Sevgiyle ve sıhhatle kalın.”