Günümüzde birçok insan sabah uyandığında dinlenmiş hissetmek yerine hâlâ yorgun olduğunu fark ediyor. Üstelik bu durum yalnızca fizikî bir yorgunlukla da açıklanamıyor. Kimi vakit uzun saatler uyunmasına karşın geçmeyen bir halsizlik hissi, aslında zihinsel süreçlerle yakından bağlı olabilir. Bu nedenle “yorgunluk” kavramını sadece bedensel bir durum olarak ele almak kâfi değildir. Yorgunluk genel olarak fizikî ve zihinsel olmak üzere ikiye ayrılabilir. Fizikî yorgunluk; ağır hareket, uykusuzluk ya da bedensel zorlanmalar sonucunda ortaya çıkar ve çoklukla dinlenmeyle azalır. Fakat zihinsel yorgunluk daha karmaşık bir yapıya sahiptir. Daima düşünmek, karar vermek zorunda kalmak, duygusal olarak yük taşımak ve zihni dinlendirecek alanlar yaratamamak, bu tıp yorgunluğun temel nedenleri ortasında yer alır.
Özellikle çağdaş ömrün getirdiği sürat ve yoğunluk, bireylerin daima bir şeylere yetişme uğraşı içinde olmasına neden olur. Gün içinde alınan küçük kararlar bile zihinsel güç tüketir. Ne giyeceğinden ne yiyeceğine, hangi iletiye nasıl yanıt vereceğinden gününü nasıl planlayacağına kadar birçok ayrıntı, fark edilmeden zihni meşgul eder. Bu durum, gün sonunda hissedilen yorgunluğun yalnızca fizikî değil, tıpkı vakitte bilişsel bir yükün sonucu olduğunu gösterir. Bununla birlikte toplumsal medya kullanımı da zihinsel yorgunluğu artıran değerli bir faktördür. Daima olarak diğerlerinin hayatlarına maruz kalmak, farkında olmadan bir kıyaslama sürecini tetikleyebilir. Bu durum, bireyin kendini yetersiz hissetmesine ya da daha fazlasını yapması gerektiğini düşünmesine neden olabilir. Zihin bu karşılaştırmaları işlerken fark edilmeden yorulur. Lakin bu yorgunluk, fizikî bir efor sarf edilmediği için birden fazla vakit göz arkası edilir. Bir öteki kıymetli nokta ise dinlenme kavramının yanlış anlaşılmasıdır. Dinlenmek birden fazla vakit yalnızca uyumak ya da fizikî olarak hareketsiz kalmak olarak düşünülür. Halbuki zihinsel dinlenme, ekranlardan uzaklaşmayı, fikir yoğunluğunu azaltmayı ve bireyin kendisiyle baş başa kalabildiği alanlar yaratmasını gerektirir. Daima telefonla vakit geçirmek ya da pasif biçimde içerik tüketmek, gerçek manada bir dinlenme sağlamayabilir. Ayrıyeten duygusal yükler de yorgunluk üzerinde tesirli olabilir. Bastırılan hisler, çözülmemiş sorunlar ya da daima ertelenen niyetler zihinde yer kaplar. Bu durum, birey farkında olmasa bile zihinsel gücün tükenmesine neden olabilir. Bu yüzden kimi beşerler hiçbir şey yapmadıkları günlerde bile kendilerini yorgun hissedebilirler. Sonuç olarak, daima yorgun hissetmek her vakit fizikî nedenlerle açıklanamaz. Zihinsel yük, duygusal süreçler ve çağdaş ömrün getirdiği yoğunluk, bu hissin temel kaynakları ortasında yer alır. Bu nedenle yorgunlukla başa çıkabilmek için yalnızca vücudu değil, zihni de dinlendirecek sistemler geliştirmek değerlidir. Gerçek dinlenme, sırf uyumakla değil, zihinsel olarak da durabilmekle mümkün olabilir.
