Aile ortamı, bireyin yemekle ve vücut algısıyla kurduğu bağın şekillenmesinde kıymetli bir rol oynar. Bilhassa çocukluk ve ergenlik periyodunda aile içinde kullanılan lisan, kişinin kendisi ve vücudu hakkında geliştirdiği niyetleri direkt etkileyebilir.
Bazı ailelerde yemek ve kilo konusu sık sık konuşulan bir tema haline gelebilir. “Biraz kilo almışsın”, “Bunu yersen şişmanlarsın” ya da “Az yesen daha âlâ olur” üzere tabirler birçok vakit yeterli niyetli bir ikaz olarak söylenebilir. Lakin bu çeşit cümleler vakitle kişinin vücuduna karşı daha eleştirel bir bakış geliştirmesine neden olabilir.
Yemek üzerinden kurulan lisan sırf kilo yorumlarıyla hudutlu değildir. Birtakım ailelerde yiyecekler “iyi” ve “kötü” olarak etiketlenebilir. Örneğin tatlı yemek suçlulukla ilişkilendirilirken zerzevat yemek faziletli bir davranış üzere sunulabilir. Bu cins iletiler vakitle kişinin yemekle ilgili daha katı fikirler geliştirmesine yer hazırlayabilir.
Çocuklar ve ergenler bilhassa aileden gelen yorumlara epey hassastır. Vücutla ilgili yapılan sık yorumlar kişinin kendini daima değerlendirmesine neden olabilir. Bu durum vücut memnuniyetsizliğini artırabilir.
Bazı bireyler için yemek sırf fizyolojik bir muhtaçlık değil, tıpkı vakitte duygusal bir tecrübedir. Aile içinde daima kilo ve yemek konuşulması bu tecrübesi daha gerilimli hale getirebilir.
Yeme bozukluklarının ortaya çıkmasında birçok faktör rol oynar. Aile lisanı tek başına belirleyici değildir; fakat kişinin vücut ve yemekle ilgili fikirlerinin oluşmasında tesirli olabilir.
Bu nedenle aile içinde kullanılan lisanın farkında olmak değerlidir. Vücut üzerinden yorum yapmak yerine sağlıklı alışkanlıkları destekleyen ve kişinin kıymetini kiloyla ilişkilendirmeyen bir bağlantı lisanı daha kollayıcı olabilir.
