Bir bildiri yazıp sonra silmek, dışarıdan küçük bir davranış üzere görünse de ardında ağır bir zihinsel süreç barındırabilir. Kişi bildirisi yazarken aslında bir söz gereksinimi içindedir. Lakin göndermeden evvel gelen fikirler bu gereksinimin önüne geçebilir. “Yanlış anlaşılır mıyım?”, “fazla mı oldu?”, “rahatsız eder miyim?” üzere sorular iletinin silinmesine neden olur.
Bu davranışın temelinde birden fazla vakit toplumsal değerlendirilme tasası yer alır. Kişi sadece ne söyleyeceğini değil, nasıl algılanacağını da düşünür. Bu da irtibatı spontane olmaktan çıkarıp denetimli bir sürece dönüştürür. Sonuç olarak kişi kendini tabir etmek yerine kendini müdafaayı seçer………
Mesajı silme davranışı, reddedilme dehşetiyle da bağlantılıdır. Kişi olumsuz bir cevap alma ihtimalini minimize etmek için hiç risk almamayı tercih edebilir. Bu durum kısa vadede korkuyu azaltır. Lakin uzun vadede kişinin kendini söz etme maharetini zayıflatır.
Bu süreçte mükemmeliyetçilik de tesirli olabilir. “Doğru sözleri bulmalıyım” kanısı, iletinin daima düzenlenmesine ve sonunda hiç gönderilmemesine yol açabilir. Kişi kusursuz bir söz ararken bağlantı büsbütün durabilir.
Psikolojik olarak daha sağlıklı bir yaklaşım, bağlantısı bir performans olarak değil, bir bağ kurma süreci olarak görebilmektir. Her iletinin harika olması gerekmez. Küçük yanılgılar ya da eksik tabirler bağlantının doğal bir modülüdür..
Kişi bu esnekliği geliştirdikçe, bildiri yazmak ve göndermek daha az dert verici hale gelir. Bu da hem bağlantısı hem de ilgileri daha doğal bir akışa taşır.
