Yeme bozuklukları ve depresyon birden fazla vakit birbirinden bağımsız iki durum üzere düşünülse de, klinik olarak bu iki alan ortasında güçlü ve karmaşık bir alaka bulunur. Kimi bireylerde depresyon, yeme davranışını etkileyerek süreci başlatabilir; birtakım durumlarda ise yeme bozukluğu ilerledikçe depresif belirtiler ortaya çıkar. Bu nedenle münasebet tek taraflı değil, karşılıklıdır.
Depresyonun temel özelliklerinden biri güç düşüklüğü, ilgi kaybı ve değersizlik hissidir. Bu hisler, kişinin kendi vücuduna ve beslenme sistemine yaklaşımını da etkileyebilir. Kimi bireylerde iştah azalırken, bazılarında duygusal yeme artabilir. Her iki durumda da yeme davranışı, duygusal durumun bir yansıması haline gelir.
Yeme bozukluğu geliştikçe, bu durum kişinin toplumsal hayatını, fizikî sıhhatini ve öz-değer algısını etkileyebilir. Daima vücutla meşgul olmak, suçluluk ve utanç hislerini artırabilir. Bu hisler vakitle depresif bir tabloyu besleyebilir. Bilhassa “yetersizlik” ve “kontrol edememe” kanıları depresyonla ortak bir yerde buluşur.
Bu iki durumun birlikte görülmesi, güzelleşme sürecini de daha karmaşık hale getirebilir. Zira sırf yeme davranışını düzenlemek kâfi olmayabilir; altta yatan duygusal süreçlerin de ele alınması gerekir. Kişi kendini sırf davranış üzerinden değil, duygusal olarak da anlamaya başladığında daha kalıcı bir düzgünleşme mümkün olur.
Bu noktada kıymetli olan, yeme bozukluğunu sadece yemekle ilgili bir sorun olarak görmemektir. Birçok vakit bu davranışlar, kişinin içsel dünyasında yaşadığı zorlanmaların bir dışavurumudur. Depresyonla olan ilişkiyi görmek, bu süreci daha bütüncül ele almayı sağlar.
