Yeme bozuklukları kelam konusu olduğunda travma kavramı sıkça gündeme gelir. Nitekim de birtakım bireylerde travmatik tecrübelerle yeme davranışı ortasında güçlü bir ilişki bulunur. Lakin bu ilişki her vakit ve herkes için geçerli değildir. Yani her yeme bozukluğunun ardında kesinlikle besbelli bir travma olmak zorunda değildir.
Travma, bireyin baş etme kapasitesini aşan ve ağır duygusal izler bırakan tecrübeleri söz eder. Bu cins tecrübeler sonrasında kişi denetim hissini tekrar kazanmak için farklı yollar geliştirebilir. Yeme davranışı da bu yollardan biri olabilir. Kısıtlama, çok yeme ya da muhakkak kurallara bağlı beslenme, şahsa süreksiz bir denetim hissi verebilir.
Bazı durumlarda yeme davranışı, duygusal uyuşma fonksiyonu görebilir. Kişi ağır hislerle baş etmekte zorlandığında, yemek üzerinden kendini yatıştırmaya çalışabilir. Bu da vakitle alışkanlığa dönüşebilir. Lakin bu sistem her bireyde birebir halde çalışmaz..
Yeme bozukluklarının ortaya çıkmasında birçok faktör rol oynar. Genetik yatkınlık, kişilik özellikleri, toplumsal baskılar ve vücut algısı üzere ögeler da en az travma kadar tesirli olabilir. Bu nedenle süreci tek bir nedene indirgemek, hem eksik hem de aldatıcı olabilir..
Travma ile temas olup olmamasından bağımsız olarak, kıymetli olan kişinin kendi tecrübesini anlamaktır. Her bireyin kıssası farklıdır ve bu öyküye hürmet duymak, güzelleşme sürecinin temelini oluşturur. Genellemeler yerine ferdi kıymetlendirme yapmak daha sağlıklı bir yaklaşım sunar..
Yeme bozuklukları birtakım bireylerde travmayla bağlı olabilir lakin bu her vakit geçerli değildir. Süreci anlamak için tek bir nedene odaklanmak yerine çok boyutlu bir bakış açısı gereklidir.
