Bazı beşerler vardır, biri onları sevdiğinde çabucak geri çekilir. Sıcaklık yaklaşınca içleri titrer; güya bu his, ellerine emanet edilmiş kırık bir cam gibi…
Çünkü o beşerler için sevilmek, tanıdık bir şey değildir.
Ve tanıdık olmayan, birden fazla vakit tehdit üzere hissedilir.
Ben de onlardan biriyim.
Sevilmekten korkuyorum.
Çünkü daha evvel sevildiğimi hissetmedim.
Çocuklukta sevgi kelamla gelmedi tahminen. Dokunuş eksikti. Gözlerin içine bakan biri olmadı. Belki daima gereğince uygun olursam sevilirim sandım. Tahminen daima sessiz kalırsam terk edilmem sanıldı.
Böyle bu türlü, içimde bir “şema modu” oluştu: Kusurlu Çocuk ya da Terk Edilmekten Korkan.
Bu mod, ne vakit biri bana yaklaşsa fısıldıyor:
“Dikkat et, alışırsan kaybedersin…”
“Bu sıcaklık geçici… Yeniden yalnız kalacaksın…”
Ve böylelikle kendi kalbimden kaçıyorum.
Biri beni sevdikçe ben uzaklaşıyorum.
Biri bana güzel geldikçe ben onu test ediyorum.
Biri kalmak istedikçe ben kapıyı aralık bırakıyorum ki…
Gidince canım çok yanmasın.
Ama şunu fark ettim:
Bu, diğerinin beni sevip sevmediğiyle ilgili değil.
Ben, kendimi sevip sevmediğimle meşgulüm aslında.
Çünkü birinci sevilmesi gereken yer, çocukken içine saklandığım o içsel odadır.
Orası güzelleşmeden gelen sevgi, daima tehdit üzere gelir.
Orası duyulmadan gelen ilgi, daima yetersiz hissedilir.
Artık biliyorum.
Sevilmek korkutucu olabilir.
Ama daha korkutucu olan:
Sevilmeyi hak etmediğine inanmak.
Bugün o eski inançlara bir şey fısıldamak istiyorum:
Ben yanlış değilim.
Ben eksik doğmadım.
Ben yalnızca duyulmadım.
Ama artık duyuyorum. Kendimi. Kalbimi.
Ve belki… seni de.
Bu satırlarda kendini bulduysan, için bir anlık bile olsa “evet, tam böyle” dediyse…
Bil ki ben, senin içindeki o ses oldum bugün.
Yalnız değilsin.
