Her Yas Sessiz Olmaz, Her Sessizlik Güç Değildir
Yas birden fazla vakit ağlamakla özdeşleştirilir. Halbuki herkes gözyaşıyla yas tutmaz.
Kimi beşerler acıyı içine çeker; konuşmaz, anlatmaz, sormaz. Günlük hayatına devam eder üzere görünür lakin iç dünyasında büyük bir kaybın tartısını taşır.
Sessiz yas;
bedensel yorgunluk,
isteksizlik,
hayattan kopukluk,
duygusal donukluk
olarak kendini gösterebilir. Kişi “ağlamıyorum lakin uygunum de sayılmam” noktasında kalır.
Toplum birçok vakit bu sessizliği “güçlü durmak” olarak yorumlar. Halbuki bazen bu, yalnızca ayakta kalma gayretidir. Hislere yer açılmadığında yas tamamlanmaz; ertelenir. Ertelenen yas ise öbür kapılardan geri döner: dert, öfke, bedensel yakınmalar ya da ani duygusal patlamalarla.
Yasın en güç hali, fark edilmeden yaşananıdır. Zira anlaşılmayan acı, en yalnız olandır.
Düzgünleşme; konuşabildiğinde, hissetmeye müsaade verdiğinde ve “iyi değilim” diyebildiğinde başlar.
Kaynak : Doktor Sitesi
