Tıkınırcasına yeme atağı, kişinin kısa bir vakit diliminde olağandan çok daha fazla yemek yemesi ve bu sırada kendini durduramadığını hissetmesiyle tanımlanır. Bu durum birden fazla vakit “iradesizlik” üzere görülse de aslında ruhsal ve biyolojik birçok etkenin birleşimiyle oluşur. Atak sırasında kişi birçok vakit süratli yer, ne yediğini fark etmeyebilir ve yeme bittikten sonra ağır suçluluk ya da utanç hissedebilir.
Tıkınma ataklarının en temel nedenlerinden biri duygusal yüklenmedir. Gerilim, yalnızlık, kırgınlık, dert yahut boşluk hissi arttığında zihin süratli bir rahatlama yolu arar. Yemek, bilhassa şekerli ve karbonhidratlı besinler, kısa periyodik rahatlama sağlar. Bu rahatlama gerçek bir tahlil değildir fakat beynin “anlık yeterli hissetme” sistemini çalıştırır. Bu yüzden ataklar birden fazla vakit güç günlerde, tartışma sonrası ya da ağır baskı periyotlarında artar.
İkinci değerli neden, uzun periyodik kısıtlamadır. Kişi gün içinde az yediğinde yahut “yasaklı” listeleriyle yaşadığında vücut biyolojik olarak alarm verir. Kan şekeri dalgalanır, açlık artar ve beyin güç arayışına girer. Bu noktada tıkınma yalnızca ruhsal değil, bedensel bir reaksiyon haline gelir. Yani kişi günlerce denetim etmeye çalıştığı şeyi, bir anda denetim edemez hale gelir.
Ataklar ekseriyetle muhakkak bir döngüyle sürer: Evvel gerginlik artar, sonra yeme atağı gelir, kısa müddetli rahatlama yaşanır, akabinde suçluluk ve pişmanlık başlar. Bu suçluluk “yarın daha sıkı olacağım” niyetini doğurur ve kişi yine kısıtlamaya başlar. Böylelikle döngü tekrar eder.
Bu süreçte en kıymetli adım, atağı yalnızca “yemek” olarak görmemektir. Atak bir bildiri taşır: kişinin duygusal yükü artmış, baş etme yolları daralmış ve beden-zihin sistemi alarm vermiştir. Bu nedenle tahlil, yalnızca yemeği denetim etmeye çalışmak değil; duygusal düzenleme maharetlerini güçlendirmek, kısıtlamayı azaltmak ve suçluluk lisanını dönüştürmektir. Profesyonel dayanak, bu döngüyü kırmada hayli tesirlidir.
