Fedakârlık karşılıklı ve istikrarlı sunulduğunda sağlıklı ilgiyi güçlendiren bir bileşendir. Alaka içerisindeki tarafların kimliğini silmez. Şahısların bağlantı içerisinde varlıklarını güçlendirerek daha sağlıklı bağ doyumunu sağlayabilmektedir. Terapötik süreçte hudut koyma, muhtaçlık farkındalığı ve suçlulukla baş etme çalışılır. Sevilmek için vazgeçmek gerekmez; sağlıklı bağda iki taraf da varlığını korur.
Fedakârlık, kişilerarası bağlantılarda kıymetli, bağları besleyen ve güçlendiren doğal bir kesimidir. Lakin daima kendi gereksinimlerinden vazgeçmek ve bunu alakayı sürdürmenin kaidesi olarak görmek fedakarlığın olağan sonlarında sapma ve kendinden vazgeçmeye uzanan bir durum olup vakitle dengesizlik yaratır. Çok fedakârlık birden fazla vakit görünmeyen bir özdeğer meselesinin işaretidir.
Bu örüntüde kişi “Hayır” demekte zorlanır. Alakanın sürmesi için daima olarak ‘uyumlu olmak’, her durumu yönetim etmek biçimine dönüşür. Hudut koymak birinci etapta suçluluk hissini doğurabilmektedir. Lakin bu mevzuda yapılacak terapötik müdahaleler hudut koyma konusunda istikrarlı bir evreye gelinmesini sağlayabilmektedir.
Aşırı fedakârlığın kökeninde çoklukla şartlı sevgi tecrübesi vardır. “Uyumlu olursam sevilirim”, “Sorun çıkarmazsam kabul edilirim” inançları yetişkin bağlarda tekrar eder. Karşı tarafın memnuniyeti önceliklidir. Vakitle kişi kendini yorgun, anlaşılmamış ve kıymetsiz hissedebilir.
