Empati, diğerlerinin duyu ve kanılarını tahlil edebilme açısından kıymetli iken kavramın kendi içerisinde bir derinliği barındırdığı bilinmektedir. Bunun üzerine çok empati yahut öbür bir deyişle münasebetlerde yüksek hassaslık hali gerek karşı tarafı daha yeterli anlamak gerekse kişinin mevcut bağlantıdan doyum almasını sağlaması açısında maksadından sapan bir noktaya götürebilmektedir.
Aşırı empati: Kendi hisleri yerine daima olarak oburlarının his ve niyetleriyle ilgilenme, dahası diğerlerinin hislerini yahut niyetlerini kendi his yahut fikriymiş üzere hareket etme halidir. Empati sağlıklı alakaların temelidir. Lakin çok empati, kişinin kendi gereksinimlerini ihmal etmesine yol açabilir. Çok empatide kişinin kendi hisleri yerine daima olarak oburlarının his ve niyetleriyle ilgilenme, bunun da ötesinde oburunun hislerini kendi hisleri yahut düşünceleriymiş üzere hareket etme vakitle karşıdaki insanın hislerini düzenleme rolü üstlenmek, dahası tükenmişlik yaratabilmektedir.
Bu yaklaşımın başlangıcı ile ilgili yapılan araştırmalar çocukluk periyoduna kadar uzanabilen bir geçmişinin olduğunu göstermektedir. Çoklukla çocuk, ebeveyninin duygusal yükünü taşıyarak oburlarının ruh haline çok hassas hale gelmiştir. Yetişkinlikte bu durum kurtarıcı rolüne dönüşebilir.
Kişi çok empati durumunda, diğerinin acısını paylaşmanın ötesine geçerek başkasının acısını kendi sorumluluğu üzere hissedebilir. Lakin her hissin yükünü taşımak mümkün olamayacağı için bir mühlet sonra münasebetlerde dengesizlik yaşanmaya başlar.
Sağlıklı empati, karşı tarafı anlamak lakin kendi hudutlarını korumaktır. Empati ile öz-sorumluluk ortasındaki istikrar ruhsal dayanıklılığı artırır.
