Sorumluluk duygusu ömrün erken yıllarında temelleri atılan ve vakitle geliştirilip güçlendirilen bir hünerdir. Bireyden bireye farklılık gösterebilmektedir. Kimi bireyler etraflarındaki sıkıntıları otomatik olarak üstlenirler. Bu durum aile içerisindeki rolünde de kendini gösterir. Aile içinde arabulucu rolü, iş yerinde fazla vazife alma ya da bağda tüm yükü taşıma eğilimi vakitle tükenmişliğe yol açabilir. Çok sorumluluk alma birden fazla vakit güçlü bir karakter özelliği üzere görünür; fakat altında farklı dinamikler bulunabilir.
Sorumluluk hissinin ‘aşırı’ versiyonu da erken yaşlarda başlayabilmektedir. Çocukken ebeveynlerin duygusal yükünü taşıyan ya da kardeşlerin bakımını üstlenen bireyler yetişkinlikte de emsal rolü sürdürür. “Ben halletmezsem kimse halletmez” inancı kökleşir.
Aşırı sorumluluk alma kişinin birçok açıdan ziyan görmesine neden olabilir; gereksinimlerini ikinci plana atması, yorgunluk, kırgınlık ve değersizlik hissi oluşabilir. Zira verilen emek karşılık bulmadığında içsel bir boşluk ortaya çıkar.
Bu hususta kişinin kimi sistemlerini tekrar yapılandırması, etrafıyla daha sağlıklı münasebetler kurmasını sağlayabilmektedir. Hudut koymayı öğrenmek bu noktada kritik kıymet taşır. Sorumluluk paylaşımı bağların sağlıklı işlemesi için gereklidir. Her yükü taşımak güç göstergesi değil, birçok vakit korunma stratejisidir.
