Bazı beşerler hayatlarının makul periyotlarında kendilerine yabancılaştıklarını hissederler. Evvelce keyif aldıkları şeyler anlamsız gelmeye başlayabilir, karar vermek zorlaşabilir yahut kişi kendi yansılarını tanımakta zahmet yaşayabilir. Bazen bu durum “Ben aslında kimim?” sorusuna dönüşebilir. Kişi dışarıdan bakıldığında hayatını sürdürüyor olsa bile iç dünyasında bir kopukluk hissedebilir.
Psikolojik açıdan bakıldığında kendilik algısı sabit bir yapı değildir; hayat uzunluğu gelişir ve değişir. Bilhassa gerilimli ömür olayları, kayıplar, kıymetli karar periyotları yahut kimlik geçişleri kişinin kendilik algısını etkileyebilir. Bununla birlikte birtakım durumlarda içsel yabancılaşma hissi daha derin ruhsal süreçlerle kontaklı olabilir. Kişi uzun müddet kendi muhtaçlıklarını geri plana attığında, hislerini bastırdığında yahut çevresel beklentilere ahenk sağlamak için kendisinden uzaklaştığında vakitle içsel temas zayıflayabilir.
Bir öbür değerli faktör hislerle münasebettir. Beşerler bazen zorlayıcı hislerden kaçınmak için duygusal ara geliştirebilirler. Bu durum kısa vadede hami olabilir fakat uzun vadede kişinin kendisiyle ilişkisini azaltabilir. Kişi ne hissettiğini anlamakta zorlanabilir, hislerini isimlendiremeyebilir yahut içsel boşluk hissi yaşayabilir. Bu tecrübe birçok vakit kişinin zayıflığından değil, zihnin korunma sistemlerinden kaynaklanır.
Kendine yabancılaşma hissi bazen geçmiş tecrübelerle de temaslı olabilir. Bilhassa çocukluk periyodunda kişinin hislerinin gereğince görülmediği, gereksinimlerinin önemsenmediği yahut kabul görmek için ahenk sağlamak zorunda kaldığı ortamlarda büyüyen şahıslarda kendi iç tecrübesine güvenmek zorlaşabilir. Yetişkinlikte kişi ne istediğini, ne hissettiğini yahut neye gereksinimi olduğunu anlamakta zorlanabilir. Bu durum vakitle kimlik meçhullüğü hissine dönüşebilir.
Psikoterapi sürecinde maksat şahsa hazır bir kimlik sunmak değil, kişinin kendi iç tecrübesini keşfetmesine yardımcı olmaktır. Kişi vakitle hislerini daha net fark etmeye, gereksinimlerini anlamaya ve kendisiyle daha güçlü bir temas kurmaya başlayabilir. Psikodinamik yaklaşımda bu süreç birden fazla vakit geçmiş tecrübelerle bugünkü hisler ortasındaki temasların kurulmasıyla ilerler. İçsel tecrübe mana kazandıkça yabancılaşma hissi azalabilir.
Kendini tanıyamamak birçok vakit kaybolmuş olmak değil, tekrar keşif sürecinin başlangıcıdır. İnsan zihni değişim periyotlarında süreksiz belirsizlikler yaşayabilir. Bu süreç anlaşıldığında kişi kendisiyle daha bütünlüklü bir münasebet kurabilir.
