Travma sözü birden fazla vakit büyük ve dramatik olaylarla ilişkilendirilir. Halbuki psikolojide travma sadece yaşanan olayın büyüklüğüyle değil, kişinin bu olayı nasıl deneyimlediğiyle ilgilidir. Bu nedenle kimi küçük görünen tecrübeler de bireyin ruhsal dünyasında derin izler bırakabilir.
Çocukluk periyodunda yaşanan daima eleştirilme, küçümsenme ya da duygusal olarak görülmeme üzere tecrübeler vakitle birikerek “küçük travmalar” olarak isimlendirilen izler bırakabilir.
Bir çocuğun hislerinin sık sık küçümsenmesi, ağladığında “abartıyorsun” denmesi ya da muvaffakiyetlerinin gereğince görülmemesi, çocuğun kendisiyle ilgili algısını etkileyebilir. Bu tecrübeler tek başına büyük görünmeyebilir; lakin tekrarlandıkça güçlü bir ruhsal bildiri oluşturur.
Bu ileti birden fazla vakit şu inançlara dönüşebilir: “Yeterince güzel değilim”, “Duygularım kıymetli değil” ya da “Sevilmek için daha yeterli olmalıyım.”
Küçük travmaların en değerli özelliği birçok vakit görünmez olmalarıdır. Fizikî bir iz bırakmazlar ve dışarıdan bakıldığında olağan aile dinamikleri üzere algılanabilirler.
Ancak yetişkinlikte ortaya çıkan özgüven meseleleri, çok onay muhtaçlığı ya da daima kendini yetersiz hissetme üzere hisler bazen bu erken tecrübelerin devamı olabilir.
Bu noktada kıymetli olan geçmişi suçlamak değil, bu tecrübelerin bireyin ruhsal dünyasını nasıl şekillendirdiğini anlamaktır. Zira farkındalık, düzgünleşme sürecinin birinci adımıdır.
Çocuklukta yaşanan küçük kırılmalar yetişkinlikte yine anlamlandırıldığında kişi kendine daha şefkatli bir bakış geliştirebilir.
