Danışanım Derya ve eşi, evliliklerinin 10. yılında bana başvurdular. Birinci cümleleri çok dikkat cazipti: “Biz aslında hengame etmiyoruz, lakin güya evliliğimiz yokmuş üzere hissediyoruz.”
İlk bakışta huzurlu görünen bu ilgi, aslında derin bir kayıtsızlığın içinde yıpranıyordu. Derya, eşinin konuta geldiğinde çoğunlukla televizyon karşısında sessizce vakit geçirdiğini, kendisiyle sohbet etmeyi unuttuğunu anlatıyordu. Eşi ise “Ne söylesem işe yaramıyor, o esasen keyifli görünmüyor” diyerek uzaklaşmayı seçmişti.
Seanslarda fark ettik ki sorun ne büyük tartışmalardı ne de şiddetli arbedeler. Asıl sorun, birbirlerinin hayatına dokunmamalarıydı. Birbirine “Günün nasıldı?” demek bile bir bağ kurmanın kapısını aralayabilirdi.
Terapi sürecinde onları tekrar küçük sorulara ve paylaşımlara yönlendirdim. Bir müddet sonra Derya eşinden şu cümleyi duydu: “Bugün çok yoruldum fakat seninle kahve içmek uygun geliyor.”
Bu küçük cümle, ortalarındaki bağı yine hatırlattı.
“Bu hikayede geçen isimler gerçeği yansıtmamaktadır; yaşananlar danışan tecrübelerinden alınmış, lakin saklılık nedeniyle isimler değiştirilmiştir.”
