28 yaşındaki ben ile şimdiki ben ortasında o kadar fark var ki, hatta tıpkı kişi diyemeyiz bile. Artık anlıyorum ki gelişim çağlarında benliğim sağlıklı bir halde gelişmiş olsaydı, tahminen bugün o yaştaki ben ile daha çok benzerlik bulabilirdim.
İnsanların hayat tecrübeleri, yaş almaları ve deneyimleri ile değişmeleri kaçınılmazdır. Lakin burada anlatmak istediğim değişim düzmece benlikten gerçek benliğe geçmeyi deneyimlemiş daha derin bir seyahattir. Ailenin, kültürün, coğrafyanın, eğitimin, dinlerin kişiliğe yüklenen özellikleri olmasından da bahsetmiyorum. Kişiliklerimiz bunlardan kesimler alır kendi potasında eriterek, özdeşimler kurarak gelişir. Fakat bu durum özdeşimlerden fazla ebeveynlerin çocuğa yükledikleri başlarındaki ülkü çocuğu yaratma dileğidir. Bu tıpkı bir tırtılın daima kozada yaşayıp asla kelebek olamamasına benzetilebilir. Kozada yaşadığın sürece ailenden takdir ve sevgi alabilirsin. Sürüye dahil olursun ve sorun çıkarmadan, kendi seçtiğin bir hayatı yaşıyor zannederek önündeki basamakları bir bir atlarsın.
