Ait hissetmek birden fazla vakit bir yere, bir beşere ya da bir topluluğa bağlanmakla karıştırılır. Halbuki gerçek aidiyet, dışarıdan değil içeriden başlar. Bir kümenin modülü olmanın ötesinde; kendini orada özgür, görünür ve bedelli hissedebilme hâlidir.
Bir yere ilişkin olmayı zorlayan bireyler ekseriyetle evvel kendilerinden uzaklaşmışlardır. Zira kişi kendine yabancılaştığında, hiçbir yere tam olarak yerleşemez.
Yeni kentler, bağlar, işler değişir ancak içteki o “nereye aitim?” sorusu daima yankılanır.
Gerçek aidiyet, maskesiz var olabildiğin yerde başlar.
Yargılanmadan konuşabildiğin, sustuğunda da anlaşılabildiğin, kendi ritmini koruyabildiğin yerde…
Ama en kıymetlisi, tüm bunlar evvel kendinde mümkün olduğunda.
Kendine ilişkin hissedebilmek;
- Kusurlarını savaşmadan kabul etmek,
- Kendinle dürüst bir ilgi kurmak,
- Yalnız kaldığında bile inançta hissetmek demektir.
Aidiyet, bir konut bulmak değil, kendinle bir mesken kurmaktır.
Bu konutun duvarları şefkatten, kapısı ise kendine müsaade vermekten yapılır.
Oraya döndüğünde dış dünyanın karmaşası azalır; zira bilirsin:
“Benim yerim, evvel kendimin yanıdır.”
