Bu stil ebeveynlikte çocuk, “Ben yapamam”, “Yetersizim”, “Her şeyi anne-babam bilir” gibi
inançlar geliştirir. Bu da hem özgüveni hem de karar verme marifetini zayıflatır. Ergenlik ve
yetişkinlik periyodunda bireyin kendi ayakları üzerinde durmasını zorlaştırır.
Bağımsızlık gelişimi için çocuk:
– Yanılgı yapabilmeli
– Kendi seçimlerini deneyimleyebilmeli
– Sonuçlarla yüzleşebilmeli
– Sorumluluk alabilmelidir
Çok muhafaza ise tüm bu tecrübeleri pürüzler. Çocuk risk almaktan korkar, yeni durumlara
karşı utangaç olur ve toplumsal ahenkte zorluk yaşayabilir.
Terapötik süreçte maksat, hem ebeveynin denetim gereksinimini anlamak hem de çocuğun
bağımsızlaşmasını desteklemektir. Aile danışmanlığı bu noktada epey tesirlidir.
Ebeveynlere hudut koyma, itimat verme ve denetimi etaplı olarak azaltma yolları öğretilir.
Sonuç olarak çok müdafaa sevgi göstergesi değildir; çocuğun gelişimini kısıtlayan bir
duygusal pürüzdür. Bağımsızlık ise itimat, tecrübe ve sağlıklı sonlarla gelişir.
Kaynak : Doktor Sitesi
