Güvenli bağlanma, duygusal dayanıklılığın temelidir. Çocuk, bakım vereninin dengeli,
ulaşılabilir ve şefkatli olduğunu gördükçe,
dünyayı daha inançlı bir yer olarak algılar. Bu da gerilim anlarında daha esnek ve çözüm
odaklı davranmasını sağlar.
Aile içi irtibat, çocuğun duygusal dayanıklılığını direkt tesirler. Duyguların
bastırılmadığı, konuşulabildiği ve anlaşıldığı
ortamlarda yetişen çocuklar, hislerini tanıma ve düzenleme konusunda daha başarılıdır.
Kriz anlarında ebeveynin sakin kalabilmesi, çocuğun hudut sistemini düzenleyici bir rol
oynar. Ebeveyn paniklediğinde çocuk da
paniklenir; ebeveyn dingin olduğunda çocuk da regüle olur. Bu nedenle ebeveynin kendi
duygusal düzenlemesi, çocuğun dayanıklılığı
için kritik bir etkendir.
Duygusal dayanıklılığı artırmak için:
– Çocuğa yaşına uygun sorumluluklar verilmelidir.
– Muvaffakiyet kadar gayretin da takdir edildiği bir ortam sağlanmalıdır.
– Çocuk, kusurlarına karşın şartsız sevildiğini hissetmelidir.
– Sorun çözme hünerleri model olarak gösterilmelidir.
Sonuç olarak, duygusal dayanıklılık; sevgi, kabul ve itimat üzerine kurulur. Aile içindeki
sağlıklı alakalar, çocuğun gelecekteki
ruhsal sağlamlığının temelini oluşturur.
Kaynak : Doktor Sitesi
