Beyin, Duyguyu Sizden Evvel Fark Eder.
Bilinçli zihniniz bir sebep bulamasa da, beynininz duygusal ipuçlarını çok daha süratli işler. Bir koku, bir ses, bir tabir… Siz fark etmeden eski bir anıyı tetikleyebilir. Bu yüzden hisleriniz bazen bugünle değil, geçmişle ilgilidir. Bu bir kusur değil; biyolojik bir süreçtir.
“Sebep Yok” Diyorsanız, Aslında Var.
Duygular sözcüklerle değil, vücutla konuşur: kalp çarpıntısı, nefesin hızlanması, omuzların gerilmesi… Bunlar beynin “bir şey oluyor” demesidir. Şuur mana veremese de beden çoktan sinyali almıştır.
Bu Sizin Hatanız Değil.
Duyguların tekrar etmesi onların hakikat ya da yanlış olduğu manasına gelmez; yalnızca alışıldık olduklarını gösterir. Beyin tanıdık hislere geri dönmeyi sever. Lakin alışkanlık değiştirilemez bir yazgı değildir. Hudut sistemi yine öğrenebilir.
Asıl Soru: “Bu His Bana Ne Anlatıyor?”
Duygular genelde bastırılmış bir muhtaçlığın, görülmemiş bir yaranın ya da çok yükün bildirileridir. Tahminen “dinlenmelisin”, tahminen “sınır koymalısın”, tahminen de “desteğe muhtaçlık duyuyorsun” demeye çalışırlar. Onları bastırmanız gerekmez; anlamanız kafidir.
Hissettiklerinizin mantıklı olması gerekmiyor. Gerçek olmaları kâfi. Bu hisler sizin zayıflığınız değil, hikayenizin sesi. Ve siz, onları anlamaya çalıştığınız anda güzelleşmeye başlamış olur.
Sevgiler.
Psk. Cansu KARAMAN ASLAN
