Yetişkinlikte Duygusal Yorgunluk: Ruhun Taşıyamadığı Yükler ve Zihnin Sessiz Çığlığı
Bu duruma psikolojide duygusal yorgunluk denir.
Duygusal yorgunluk, insanın uzun mühlet kendi hislerini taşımaya zorlanmasıyla ortaya çıkar. Bastırılan hisler, yüklenilen sorumluluklar, yönetilemeyen belirsizlikler, yarım bırakılan iyileşmeler… Hepsi vakitle içsel bir tartı oluşturur.
Duygusal yorgunluğun en besbelli özelliği, kişinin kendisini “hiçbir şeye gücü yokmuş” üzere hissetmesidir. Bu, depresyonun ya da derdin direkt belirtisi olmak zorunda değildir. Bazen bu yalnızca hislerin işlenmeden birikmesiyle oluşan zihinsel bir tükenmişliktir.
Bilimsel olarak duygusal yorgunluk, hudut sisteminin daima yüksek alarmda kalmasıyla ilgilidir. Gerilim hormonları düşmeden daima tekrar salgılanır. Beyin, tehdit geçse bile tehdit varmış üzere reaksiyon verir. Kişi buna “aynı anda hem boş hem yorgun hissetmek” der.
Duygusal yorgunluğun kökünde birçok vakit üç durum bulunur:
Uzun müddetli duygusal baskılanma
Kendi gereksinimlerini geri plana atma
Bitmeyen ahenk çabası
Yetişkinler çoklukla kendi muhtaçlıklarını fark etmeyi unuturlar. Sorumlulukları önceliklidir; iş, mesken, aile, ilişkiler… Bir noktadan sonra kişi kendi sonlarını hissetmemeye başlar. İşte o noktada ruh “sessiz çığlık” atar. Kişi hiçbir şey olmuyormuş üzere görünse de içten içe tükenir.
Bilimsel açıdan duygusal yorgunluğun tahlili, birden fazla vakit büyük değişiklikler değil; küçük farkındalıklardır.
— Hislerin ismini koymak
— Durma molaları yaratmak
— Hudut koymayı öğrenmek
— Kendini merkeze almak
— “Hayır” demeyi hatırlamak
Duygusal yorgunluk bir zayıflık değildir; ruhun “bir şeyleri fazla üstlendim” deme biçimidir.
Ve en kıymetli gerçek:
Bu yorgunluk geçebilir.
Hazırlayan:
Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz
