Ergenler birden fazla vakit kendilerini gereğince anlaşılmamış, görülmemiş ya da ciddiye alınmamış hisseder. Bu hisler direkt tabir edilemediğinde öfke, bir bağlantı lisanı hâline gelir. Yani ergenin öfkesi, birden fazla vakit “Beni fark edin”, “Beni dinleyin” ya da “Kontrol edilmek istemiyorum” bildirisini taşır.
Artan özerklik muhtaçlığı ile devam eden ebeveyn denetimi ortasındaki çatışma, öfkeyi daha da ağırlaştırabilir. Ergen, bir yandan kendi kararlarını vermek isterken öbür yandan hâlâ çocuk üzere muamele gördüğünü düşündüğünde, bu içsel çelişki öfke patlamalarıyla sonuçlanabilir.
Bu noktada cezalandırıcı ve otoriter tavırlar, öfkeyi azaltmak yerine daha da derinleştirir. Tesirli olan yaklaşım, ergenin davranışına değil hissine odaklanmaktır. Öfkenin altındaki muhtaçlığı fark etmek ve bunu kelama dökmesine yardımcı olmak, ergenin duygusal düzenleme marifetlerinin gelişmesini takviyeler.
Hazırlayan:
Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz
