Duygusal kopukluk ekseriyetle ani değil, yavaş yavaş gelişir. Günlük hayatın temposu, sorumluluklar, iş gerilimi ve ebeveynlik rolleri vakitle ilginin merkezine yerleşir. Çiftler birebir meskende yaşar, birebir masada yemek yer; ama duygusal olarak birbirlerinden giderek uzaklaşırlar.
Bu noktada terapinin hedefi, irtibat teknikleri öğretmekten evvel duygusal güvenliği yine inşa etmektir. Zira kişi lakin kendini inançta hissettiğinde açık olabilir. Terapötik ortam, bu inançlı alanı sağlar. Taraflar birinci defa savunmaya geçmeden, yargılanmadan konuşabileceklerini tecrübeler.
İlişki terapisinde kullanılan yansıtma, ben lisanı ve etkin dinleme üzere teknikler, yüzeyde kolay görünse de duygusal temasın kapısını ortalar. “Beni hiç anlamıyorsun” cümlesi yerini, “Anlaşılmadığımı hissettiğimde yalnız kalıyorum” tabirine bıraktığında, bağlantı lisanı kökten değişir.
Terapide sıkça fark edilen bir gerçek şudur: Çiftler aslında birbirleriyle değil, birbirlerine ulaşamamanın yarattığı yalnızlıkla çaba etmektedir. Bu farkındalık, suçlamayı azaltır ve empatiyi artırır. İrtibat böylelikle bir uğraş alanı olmaktan çıkar, bir temas alanına dönüşür.
Hazırlayan:
Uzman Psikolog Mustafa Cem Oğuz
