“Hiçbir şey yapmak içimden gelmiyor” cümlesi, son yıllarda çok sık duyulan bir tabir haline geldi. Kişi üzgün olduğunu söylemez lakin keyifli da değildir. Hayat güya renksizleşmiştir. İşte bu durum birden fazla vakit duygusal düzleşme olarak isimlendirilir.
Duygusal düzleşme, kişinin olumlu ya da olumsuz hisleri eskisi kadar ağır hissedememesiyle ortaya çıkar. Sevinçler sönükleşir, kederler bile donuklaşır. Bu durum çoklukla bir isteksizlik ya da tembellik değil, zihnin kendini muhafaza biçimidir.
Uzun müddetli gerilim, hayal kırıklıkları ve duygusal yüklenmeler sonrasında beyin, “hissetmemek” yolunu seçebilir. Zira ağır hislerle baş etmek zorlaştığında, hisleri kapatmak süreksiz bir rahatlama sağlar. Fakat bu savunma sistemi uzadığında kişi hayattan kopmuş üzere hissetmeye başlar.
Duygusal düzleşme birden fazla vakit depresyonla karıştırılır. Meğer her isteksizlik depresyon değildir. Birtakım bireylerde temel sorun ümitsizlik değil, duygusal yorgunluktur. Daima güçlü olmak, yönetim etmek ve dayanmak zorunda kalan şahıslarda bu tablo sık görülür.
Travmatik yaşantılar da duygusal düzleşmeye yol açabilir. Kişi yaşadığı güç tecrübelerden sonra hislerini kapatarak kendini muhafazaya çalışır. Lakin vakitle bu durum genelleşir ve günlük hayata yayılır.
Bir başka değerli etken de ömrün daima performans odaklı hale gelmesidir. Daima üretmek, başarmak ve yetişmek zorunda olmak; keyif alma kapasitesini azaltır. Hayat misyon listesine dönüştüğünde, heves duygusu doğal olarak zayıflar.
Duygusal düzleşme kalıcı bir durum değildir. Lakin fark edilmediğinde derinleşebilir. Hislerle yine temas kurmak, kişinin kendine yüklediği rolleri sorgulaması ve ruhsal takviye alması bu süreçte hayli değerlidir.
