Başkalarıyla kıyaslama davranışı neredeyse otomatik hale gelmiş bir zihinsel süreçtir. Toplumsal medya, akademik muvaffakiyetler, bağlantılar ve dış görünüş üzerinden yapılan karşılaştırmalar kişinin kendine bakışını derinden tesirler. Daima kıyaslayan birey, birçok vakit kendi kıymetini diğerlerinin hayatı üzerinden ölçer.
Kıyaslamanın temelinde yetersizlik hissi yatar. Kişi kendi içsel bedelini net olarak hissedemediğinde, dış referanslara gereksinim duyar. “Ben neredeyim?” sorusu, oburlarının pozisyonu üzerinden cevaplanmaya çalışılır.
Özellikle çocukluk devrinde sık eleştirilen, kıyaslanan ya da şartlı sevgi gören bireylerde bu eğilim daha güçlüdür. “Daha düzgünü olmalısın” iletisi içselleştirildiğinde kişi hiçbir vakit kâfi hissetmez.
Sosyal medya kıyaslamayı daha da ağırlaştırır. Beşerler çoklukla hayatlarının en düzgün anlarını paylaşır. Fakat zihin bunu gerçekliğin tamamı üzere algılar. Bu da kişinin kendi ömrünü eksik ve kıymetsiz hissetmesine neden olur.
Sürekli kıyaslama özgüveni zedeler, motivasyonu düşürür ve içsel huzursuzluğu artırır. Kişi kendi yoluna odaklanmak yerine oburlarının suratını yakalamaya çalışır. Bu da tükenmişlik hissini beraberinde getirir.
Kıyaslama alışkanlığı fark edilmediğinde depresif his durum ve korku bozukluklarını besleyebilir. Zira kişi ne yaparsa yapsın bir diğeri kesinlikle “daha iyi” görünür.
Bu döngüyü kırmak için kişinin kendi bedel tarifini netleştirmesi gerekir. Paha, performansla değil; varoluşla ilgilidir. Herkesin yolu, temposu ve gereksinimleri farklıdır.
