Mükemmelliyetçilik birçok vakit muvaffakiyetle karıştırılır. Meğer sıhhatsiz mükemmeliyetçilik, kişinin kendini daima yetersiz hissetmesine neden olan yorucu bir zihinsel süreçtir. Ne kadar başarılı olunursa olunsun, içsel tatmin bir türlü sağlanmaz.
Mükemmeliyetçi bireyler için kusur yapmak kabul edilemezdir. Kusur, öğrenme fırsatı değil; şahsî bir tehdit olarak algılanır. Bu bakış açısı, ağır korku ve erteleme davranışını beraberinde getirir.
Bu tavrın kökeninde birden fazla vakit şartlı kabul vardır. “En düzgününü yaparsam değerliyim” inancı, kişinin kendi bedelini performansa bağlamasına neden olur. Muvaffakiyet düştüğünde özgüven de düşer.
Mükemmelliyetçilik münasebetleri de tesirler. Kişi hem kendine hem de etrafına karşı çok beklentiler geliştirebilir. Bu durum hayal kırıklığı ve yalnızlık hissini artırır.
Sürekli daha düzgününü hedeflemek, dinlenmeyi ve keyif almayı zorlaştırır. Kişi başarıyı yaşayamadan bir sonraki gayeye odaklanır. Bu da tükenmişlik riskini artırır.
Sağlıklı gelişim için “yeterince iyi” kavramını benimsemek kıymetlidir. Paha, kusursuzluktan değil; insan olmaktan gelir. Yanılgı yapabilmek, gelişimin doğal bir kesimidir.
