İlişkide kalmak, birden fazla vakit dışsal şartlarla ilgilidir. Alışkanlıklar, sorumluluklar, çocuklar,
maddi sistem, toplumsal beklentiler ya da “bunca yıl boşa mı gitsin” niyeti ilgiyi ayakta
tutabilir. Bu bağlamda alaka, sürdürülen bir yapı hâline gelir. Temasta kalmak ise içsel bir
süreçtir; duygusal olarak birbirine açık olmayı, etkilenebilmeyi ve karşılıklı var olmayı
gerektirir.
Temas, sadece konuşmak ya da birlikte vakit geçirmek değildir. Temas, karşı tarafın
hissine dokunabilmek, onunla birlikte hissedebilmek ve bu hislerden kaçmamaktır. Temas
olan münasebetlerde güç hisler konuşulabilir, sessizlik bile mana taşır. Temas olmayan ilişkilerde
ise bağlantı vardır fakat bağ yoktur.
Birçok çift, ilgiyi korumak ismine temastan vazgeçtiğinin farkında değildir. Tartışmalar azalır,
hisler daha az lisana getirilir, beklentiler sessizce geri çekilir. Bu durum dışarıdan
bakıldığında “sorunsuz” üzere görünebilir. Halbuki birçok vakit bu, çatışmadan kaçınarak ilişkiyi
dondurmanın bir yoludur.
İlişkide kalıp temasta kalamamak, bireyde derin bir yalnızlık hissi yaratabilir. Zira kişi yalnız
değildir fakat ulaşılamazdır. Hisler vardır lakin paylaşılacak bir alan yoktur. Bu yalnızlık,
ayrılıktan sonra yaşanan yalnızlıktan farklıdır; daha belgisiz ve daha yıpratıcıdır.
Temasın kaybolduğu ilgilerde sıkça görülen bir öteki durum da, tarafların birbirinden
etkilenmemeye başlamasıdır. Karşı tarafın hisleri, reaksiyonları ya da yaşadıkları şahısta eskisi
kadar bir yankı uyandırmaz. Bu durum birden fazla vakit “olgunlaşma” ya da “alışma” olarak
yorumlansa da, aslında bağın zayıfladığının işaretidir.
İlişkide kalmak, bazen kişinin kendini müdafaa biçimi olabilir. Temasta kalmak ise risklidir;
kırılganlık gerektirir. Anlaşılmama, reddedilme ya da hayal kırıklığı ihtimali vardır. Bu nedenle
kimi bağlantılarda bireyler, teması değil sistemi seçer. Sistem bozulmaz fakat bağ da derinleşmez.
Buradaki kritik nokta şudur: Bir bağlantıyı nitekim canlı tutan şey, onun sürmesi değil; temasın
devam etmesidir. Temas yoksa alaka vakitle bir iştirake, bir alışkanlığa ya da bir sessiz
muahedeye dönüşür.
Terapi sürecinde çiftler birden fazla vakit “ayrılmalı mıyız?” sorusuyla gelir. Fakat çalışıldıkça asıl
sorunun bu olmadığı ortaya çıkar. Asıl problem, teması yine kurmanın mümkün olup
olmadığıdır. Zira temas tekrar kurulabiliyorsa, alaka de dönüşebilir. Temas kurulamıyorsa,
ilgide kalmak sırf bir bekleme hâline dönüşür.
İlişkide kalmak bir karardır. Temasta kalmak ise her gün yine verilen bir duygusal tercihtir.
Bu tercih yapılmadığında ilgi devam edebilir fakat kişi bağda var olamaz.
İlişkiler sadece birlikte kalınarak değil, birbirine temas edilerek yaşanır. Ve bazen en zor
soru şudur: Biz hâlâ birlikte miyiz, yoksa yalnızca yan yana mı duruyoruz?
