Güç savaşları, alakalarda en yıpratıcı fakat en güç fark edilen dinamiklerden biridir. Ekseriyetle “önemsiz” üzere görünen kararlar üzerinden başlar: nereye gidileceği, kimin ne yapacağı, kimin fikrinin daha kıymetli olduğu… Vakitle bu küçük sıkıntılar büyük bir çabaya dönüşür.
Güç savaşlarının temelinde denetim gereksinimi yatar. Denetim, birçok vakit güvensizlik ve değersizlik hislerinin bir savunmasıdır. Kişi denetim ettikçe inançta hissedeceğine inanır. Lakin bu durum partnerde baskı ve yetersizlik hissi yaratır.
Bazı ilgilerde güç, açık halde kullanılırken kimilerinde pasif-agresif yollarla ortaya çıkar. Susarak cezalandırma, küslük, imalar ya da duygusal geri çekilme de birer güç aracıdır. Bu cins alakalarda sorun çözülmez, yalnızca ertelenir.
Güç savaşları çoklukla “haklı olma” gereksinimiyle beslenir. Kimin haklı olduğu, kimin kazandığı kıymet kazandığında bağlantı bir iştirak olmaktan çıkar, bir çaba alanına dönüşür. Halbuki sağlıklı münasebetlerde hedef kazanmak değil, anlamaktır.
Eşitlik ile liderlik karıştırılmamalıdır. Sağlıklı münasebetlerde roller esnektir; duruma nazaran değişir. Daima yöneten ve daima ahenk sağlayan tarafların olduğu bağlantılarda vakitle tükenmişlik kaçınılmazdır.
Güç savaşlarından çıkış, hislerin ve gereksinimlerin açıkça söz edilmesiyle mümkündür. “Bunu istiyorum çünkü…” diyebilmek, denetim yerine iş birliğini getirir. Kararları birlikte almak, bağlantının bağını güçlendirir.
