Terapi Bir Son Deva midir?
Psikoterapi birden fazla vakit kriz anlarıyla, ağır belirtilerle ya da fonksiyonelliğin bozulduğu
durumlarla ilişkilendirilir. Meğer terapi sırf bozulmuş olanı onarmak için değil, kişinin
kendisiyle kurduğu bağlantıyı derinleştirmek için de başvurulan bir süreçtir.
Klinik tecrübe, terapiye gelen birçok kişinin “kötü” hissetmediğini, lakin güzel hissetmediğini
gösterir.
Yeterince Berbat Değilim İnancı Nereden Gelir?
Bu niyet çoklukla karşılaştırmadan beslenir. Kişi kendi yaşadıklarını başkalarının
yaşadığı zorluklarla kıyaslar ve şikâyet etmeye hakkı olmadığını düşünür. Bu noktada
hisler küçümsenir, muhtaçlıklar ertelenir.
Terapi odasında sıkça duyulan cümlelerden biri şudur:
“Aslında daha makûs durumda olan beşerler var.”
Meğer ruhsal takviye almak için acının en uç noktaya ulaşması gerekmez.
Terapiye Ne Vakit Gitmek Manalıdır?
Terapiye başvurmak için hayatın dağılması gerekmez. Kişi kendini tekrar eden ilişki
döngülerinin içinde buluyorsa, hislerini tanımlamakta zorlanıyorsa ya da uzun süredir
içsel bir huzursuzluk hissediyorsa terapi manalı bir alan sunabilir.
Bazen terapiye gelme nedeni şudur:
“Bir şeyler var lakin ismini koyamıyorum.”
Bu belirsizlik, terapötik çalışmanın değerli bir başlangıç noktasıdır.
Terapötik Açıdan Bakıldığında
Terapi, kişinin yaşadıklarını “haklı” ya da “yeterince kötü” olup olmadığına göre
değerlendirmez. Terapötik süreçte ölçüt, kişinin içsel tecrübesidir. Ne hissedildiği, nasıl baş
edildiği ve bu tecrübelerin hayatı nasıl etkilediği değerlidir. Terapi, acıyı yarıştırılan bir alan değil; anlamlandırılan bir alandır.
Terapiye gitmek için gereğince berbat olmak gerekmez. Terapi, kendini daha yeterli tanımak, içsel
süreçlerini fark etmek ve ömürle daha temas hâlinde olmak isteyen herkes için bir alan
sunar. Bazen terapiye başlamak, “artık makûs olduğum için değil”, kendime daha dürüst
olmak istediğim için atılan bir adımdır.
Kaynak : Doktor Sitesi
