Bazı çiftler birebir tartışmayı tekraren yaşar. Husus değişiyor üzere görünse de sonuç daima birebirdir: biri yükselir, biri kapanır; biri hatalar, biri savunur; sonra kırgınlık kalır. Bu tekrarlar birçok vakit “uyumsuzluk” değil, bağ içindeki bir döngünün varlığıdır. Döngü, çiftin birbirini tetiklediği otomatik bir sistem üzere çalışır.
Bu döngülerin en temelinde muhtaçlık vardır. Kimi çiftlerde muhtaçlık “anlaşılmak”tır, kimi çiftlerde “güvende hissetmek”, kimi çiftlerde “değer görmek”. Lakin taraflar gereksinimlerini direkt söylemek yerine; tenkit, savunma, geri çekilme yahut taarruz üzere metotlarla söz eder. Böylelikle gereksinim görünmez olur, yalnızca çatışma görünür kalır.
Döngü ekseriyetle iki rol üzerinden ilerler: “takip eden” ve “kaçan”. Takip eden taraf konuşmak ister, netlik ister, karşılık ister. Kaçan taraf ise ağır histen bunaldığı için uzaklaşır, susar, kapatır. Takip eden kişi kaçtıkça daha çok zorlar; kaçan kişi zorlandıkça daha çok uzaklaşır. Ve bu, bağın kronik tartışma düzeneğine dönüşür.
Aynı tartışmanın tekrar etmesinin bir nedeni de geçmişin taşınmasıdır. Çiftler çözülmemiş kırgınlıkları kapatıp devam ettikçe, yeni tartışmalar eski yaraları da tetikler. Bu yüzden bir cümle, bir tonlama bile geçmişteki büyük bir kırılmayı yine canlandırabilir.
Bu döngüyü kırmanın birinci adımı, “haklı kim?” sorusunu bırakıp “döngümüz ne?” sorusunu sormaktır. Zira sorun birçok vakit bir kişi değil, iki kişinin birlikte oluşturduğu tepkisel sistemdir. Tartışma anında mola vermek, hisler sakinleşince konuşmak, “Sen hep” yerine “Ben şu an” lisanı kullanmak bu döngüyü zayıflatır.
Eğer döngü çok yerleşmişse, çift terapisi epeyce tesirli olabilir. Zira terapide amaç, tartışmayı bitirmek değil; tartışmanın altındaki gereksinimi görünür hale getirmektir. Gereksinim konuşulmaya başladığında, döngü resen çözülmeye başlar.
