Askıda kalma ömür içerisinde periyot dönem herkesin deneyimleyebildiği bir durum olabilmektedir. Lakin kişinin fonksiyonelliğini olumsuz etkilediği noktada bir cins çıkmaza dönüşebilmektedir. Ambivalan hislerin da eşlik etmesiyle ruhsal yeterlilik halimizde yıpratıcı tesirler ortaya çıkabilmektedir. Birtakım devirlerde kişi ne besbelli bir kriz yaşar ne de gerçek bir güzellik hali hisseder. İlerlemek ister; fakat adım atamaz. Bu durum psikolojide net bir teşhis başlığı altında yer almasa da terapötik odada sık karşılaşılan bir ruh hâlidir.
Askıda kalma çoklukla tamamlanmamış süreçlerle alakalıdır. Geçmişe dair çözülmemiş hisler, alınmamış kararlar ya da ertelenmiş yüzleşmeler kişinin ilerlemesini zorlaştırır. Zihin farkındadır; lakin davranış değişmez. Bir şeyi hem istemek hem de istememek üzere ambivalans hisler kişinin hareket almasını kısıtlayabilmektedir.
Bu hâl kronikleştiğinde motivasyon azalır, içsel huzursuzluk artar. Kişi kendini yetersiz hissedebilir. Halbuki birden fazla vakit sorun yetersizlik değil, netlik eksikliğidir.
Terapide temel olarak büyük parçayı küçük adımlara ayırarak ilerlemek temeldir. Öncelikle askıda kalınan alanlar görünür hale getirilir. Küçük ve somut adımlar planlanır. İlerleme büyük sıçramalarla değil, tertipli hareketle olur. Askıda kalma bir son değil; karar verme eşiğidir.
