Sınır koyamamak, dışarıdan “iyi kalplilik” üzere görünebilir. Daima anlayışlı olmak, herkesin yükünü taşımak, hayır diyememek… Lakin içeride biriken şey birçok vakit yorgunluk, kırgınlık ve sessiz bir tükenmedir. Zira hudut koyamayan kişi, kendi muhtaçlıklarını ertelemeyi alışkanlık haline getirir. Vakitle “Ben neredeyim?” sorusu ortaya çıkar.
Sınır koyamamanın temelinde çoklukla bir dehşet vardır: sevilmeme korkusu, terk edilme korkusu, makûs görünme korkusu. Kimi beşerler hayır dediğinde karşı tarafın kırılacağını, öfkeleneceğini ya da bağdan uzaklaşacağını düşünür. Bu yüzden “idare etmek” daha inançlı gelir. Fakat yönetim etmek, kısa vadede ilgiyi korur üzere görünse de uzun vadede kişinin kendisini kaybetmesine neden olur.
Sınır koyamayan şahıslar birden fazla vakit çocuklukta “uyumlu” olmanın ödüllendirildiği bir ortamda büyümüştür. Hislerini söz ettiğinde eleştirilen, muhtaçlıkları küçümsenen ya da “abartıyorsun” denilen bir çocuk; yetişkinlikte gereksinimlerini sessizce bastırmayı öğrenebilir. Böylelikle hudut koymak, “bencillik” üzere hissedilir.
Oysa hudut koymak bencillik değildir. Hudut, alakanın düşmanı değil; ilgiyi sürdüren şeydir. Zira hudut, kişinin kendine hürmetini korur. Kendine hürmeti olan kişi daha açık, daha net ve daha sağlıklı bağ kurar. Hudut koyulmayan ilgilerde ise pasif öfke birikir. Kişi tartışmaz fakat içten içe soğur. Sonra bir gün küçük bir şeyde patlar ve herkes şaşırır.
Sınır koymayı öğrenmek, “sert olmak” değildir. Hudut, sakin bir netliktir. “Şu an buna gücüm yok.”, “Bunu yapabilirim lakin şu kuralla.”, “Bunu istemiyorum.” üzere cümleler; kişinin kendini muhafazasını sağlar. Başta suçluluk hissettirebilir. Zira beyin eski alışkanlığı bırakırken rahatsız olur. Lakin vakitle hudut koydukça içsel itimat artar.
Sessizce tükenmek yerine, sessizce netleşmek mümkündür. Hudut koymak, bağlantıları bitirmez; birçok vakit gerçek alakaları başlatır.
