Başarı birden fazla vakit ferdî uğraşın sonucu olarak görülür. Lakin gelişim psikolojisi araştırmaları, bilhassa ergenlik periyodunda aile takviyesinin muvaffakiyet üzerinde kıymetli bir rol oynadığını göstermektedir.
Bu dayanak sırf akademik yardım manasına gelmez. Asıl kıymetli olan ergenin kendini duygusal olarak desteklenmiş hissetmesidir.
Ergenlik periyodu ağır değişimlerin yaşandığı bir süreçtir. Kimlik gelişimi, toplumsal alakalar, akademik beklentiler ve gelecek planları bu periyotta bir ortada ilerler. Bu kadar çok değişimin olduğu bir devirde genç bireyler vakit zaman belirsizlik yaşayabilir.
Anne-baba dayanağı bu noktada değerli bir ruhsal inanç alanı oluşturur.
Araştırmalar, ebeveynleriyle inançlı bağ kurabilen ergenlerin akademik motivasyonlarının daha yüksek olabildiğini göstermektedir. Bunun nedeni sırf ebeveynlerin yönlendirmesi değildir. Asıl tesirli olan, gencin kendini yalnız hissetmemesidir.
Duygusal dayanak gören ergenler başarısızlık durumunda da daha güçlü olabilir. Zira yanılgı yaptıklarında büsbütün kıymetsiz hissetmek yerine bu tecrübesi bir öğrenme fırsatı olarak değerlendirebilirler.
Ebeveyn takviyesi ile baskı ortasındaki fark burada ortaya çıkar. Dayanak, gencin uğraşını takdir eder ve gelişimine alan tanır. Baskı ise sırf sonuca odaklanır.
Ergenler çoklukla kendilerine güvenildiğini hissettiklerinde daha fazla sorumluluk alabilir. Bu nedenle ebeveynlerin rolü sadece yönlendirmek değil, birebir vakitte itimat vermektir.
Başarıyı sürdürülebilir kılan en kıymetli faktörlerden biri, bireyin içsel motivasyonudur. Aile dayanağı bu motivasyonun gelişmesinde değerli bir rol oynar.
