Ergenlik devri vücudun süratle değiştiği ve kimlik arayışının ağırlaştığı bir gelişim sürecidir. Bu periyotta gençler hem fizikî hem de toplumsal olarak birçok yeni tecrübeyle karşılaşır. Fakat birtakım ergenler için bu süreç yeme bozukluklarının ortaya çıktığı bir periyot haline gelebilir.
Yeme bozuklukları birden fazla vakit sırf yemekle ilgili bir sorun üzere görünür. Meğer ruhsal açıdan bakıldığında bu durum birçok vakit duygusal zorlukların bir yansımasıdır.
Ergenlerde yeme bozukluğu yaşayan gençler çoklukla etraflarında fark edilmeden sessizleşebilir. Daha az konuşmak, toplumsal ortamlardan uzaklaşmak ya da yemekli etkinliklerden kaçınmak bu sürecin birinci işaretlerinden biri olabilir.
Bazı gençler yemekle ilgili davranışlarını gizlemeye başlayabilir. Öğün atlamak, yalnız yemek istemek ya da “zaten tokum” üzere sözler sıklaşabilir. Bu davranışlar birçok vakit etraf tarafından diyet yapma isteği olarak yorumlanabilir.
Ergenlik periyodunda vücut algısı hayli hassastır. Toplumsal medya, akran karşılaştırmaları ve kültürel hoşluk standartları gençlerin vücutlarıyla ilgili algılarını güçlü biçimde etkileyebilir. Bu nedenle birtakım ergenler kilo, görünüm ya da vücut biçimi konusunda ağır telaşlar yaşayabilir.
Yeme bozukluklarının kıymetli bir istikameti de denetim hissiyle bağlantılıdır. Hayatın başka alanlarında kendini yetersiz ya da baskı altında hisseden kimi ergenler yemek üzerinden denetim kurmaya çalışabilir.
Aileler için bu süreci fark etmek bazen güç olabilir. Zira ergenlikte iştah değişimleri ya da yeme alışkanlıklarındaki farklılıklar olağan gelişim sürecinin kesimi üzere görünebilir.
Ancak uzun müddet devam eden bariz kilo değişimleri, yemekle ilgili ağır korkular ve toplumsal geri çekilme üzere belirtiler dikkatle değerlendirilmelidir.
Ergenlerde yeme bozukluklarına yaklaşırken sırf davranışları düzeltmeye çalışmak kâfi değildir. Asıl kıymetli olan gencin yaşadığı duygusal süreci anlamaktır.
