Ergenlik periyodu sırf genç bireyler için değil, aileler için de dönüşüm sürecidir. Bu periyotta ergenler daha fazla bağımsızlık talep eder ve kendi sonlarını belirlemeye çalışır. Fakat bu hudut koyma teşebbüsleri aile içinde bazen çatışmaya dönüşebilir.
Çünkü birçok ebeveyn için çocuklarının hudut koymaya başlaması alışılması güç bir değişimdir.
Çocukluk devrinde ebeveynler karar verici pozisyonundadır. Günlük hayattan akademik mevzulara kadar birçok alanda yönlendiren taraf ebeveynlerdir. Fakat ergenlikte bu istikrar değişmeye başlar. Genç birey artık kendi alanını tanımlamak ister.
“Odama girmeden kapıyı çal.”
“Arkadaşlarımla ilgili kararları ben vermek istiyorum.”
“Bunu yapmak istemiyorum.”
Bu cins tabirler ergen için bireyselleşmenin bir kesimidir. Lakin kimi ebeveynler bu davranışları saygısızlık ya da otoriteye karşı gelme olarak yorumlayabilir.
Oysa ruhsal açıdan hudut koyma davranışı gelişimin sağlıklı bir işaretidir. Ergen kendi kimliğini oluştururken etrafıyla ilgisini tekrar düzenlemeye çalışır. Bu süreç bazen sert ya da ani görünebilir.
Ailelerin zorlanmasının bir öteki nedeni denetimin azalmasıdır. Ebeveynler çocuklarının hayatındaki tesirlerinin azaldığını hissedebilir. Bu durum birtakım ebeveynlerde telaş yaratabilir.
Ancak hudut koyma süreci hakikat yönetildiğinde aile alakalarını zayıflatmaz; tersine daha sağlıklı bir irtibat oluşturabilir. Zira karşılıklı hudutlar bağların netleşmesini sağlar.
Bu süreçte ebeveynlerin en çok gereksinim duyduğu şey esnekliktir. Her hudut talebi kabul edilmek zorunda değildir. Lakin ergenin fikrinin dinlenmesi ve ciddiye alınması kıymetlidir.
Ergenlikte sağlıklı hudutlar kurabilen bireyler yetişkinlikte de bağlarında daha istikrarlı davranabilir.
