Çocukların gelişiminde sırf fizikî gereksinimlerin karşılanması kâfi değildir. Beslenme, barınma ve güvenlik kadar değerli olan bir başka muhtaçlık da duygusal olarak görülmek ve anlaşılmaktır. Duygusal ihmal, bir çocuğun duygusal gereksinimlerinin gereğince fark edilmemesi, önemsenmemesi ya da karşılanmaması durumunu tabir eder.
Duygusal ihmal birçok vakit dışarıdan fark edilmesi güç bir durumdur. Zira ortada bariz bir makûs muamele olmayabilir. Çocuk fizikî olarak âlâ şartlarda büyüyebilir, eğitim alabilir ve temel gereksinimleri karşılanabilir. Lakin duygusal dünyası gereğince görülmediğinde çocuk kendini yalnız ve anlaşılmamış hissedebilir.
Örneğin bir çocuğun hüznünün daima küçümsenmesi, hislerinin “abartı” olarak görülmesi ya da yaşadığı problemlerin önemsenmemesi vakitle duygusal ihmal hissi yaratabilir. Çocuk bu durumda hislerinin kıymetli olmadığı bildirisini içselleştirebilir.
Duygusal ihmal yaşayan çocuklar vakitle hislerini tabir etmekte zorlanabilir. Zira hislerini paylaşmanın bir karşılığı olmadığını öğrenmiş olabilirler. Bu durum ilerleyen yıllarda kişinin kendi hislerini tanımasını da zorlaştırabilir.
Yetişkinlikte duygusal ihmal tecrübesi yaşayan bireyler bazen boşluk hissi, kendini bedelsiz hissetme ya da duygusal yakınlık kurmakta zorlanma üzere tecrübeler yaşayabilir. Bu durum kişinin karakterinden çok, erken periyotta öğrenilen ilgi kalıplarıyla bağlı olabilir.
Duygusal ihmalin fark edilmesi birden fazla vakit kolay değildir. Zira birçok insan bu tecrübesi “normal bir çocukluk” olarak algılayabilir. Lakin kişi kendi hislerine alan tanımaya başladığında geçmişte yaşanan kimi tecrübelerin tesiri daha görünür hale gelebilir.
Psikolojik açıdan değerli olan geçmişi suçlamak değil, bu tecrübelerin kişinin duygusal dünyasını nasıl şekillendirdiğini anlamaktır. Farkındalık geliştirmek, hislerle tekrar sağlıklı bir münasebet kurmanın birinci adımı olabilir.
