Romantik münasebetler sadece iki insanın bir ortaya gelmesi değildir. Birebir vakitte geçmiş tecrübelerin ve bağlanma biçimlerinin de bağlantıda kendini gösterdiği alanlardır. Bağlanma kuramına nazaran bireylerin çocukluk periyodunda geliştirdikleri bağlanma tarzları yetişkin ilgilerini de etkileyebilir.
Güvensiz bağlanma ekseriyetle çocukluk devrinde bakım verenle kurulan alakanın tutarsız ya da gereğince inanç verici olmaması sonucunda gelişebilir. Bu tecrübeler kişinin yakın ilgilere yaklaşımını şekillendirebilir.
Güvensiz bağlanmaya sahip bireyler ilgilerde ağır terk edilme korkusu yaşayabilir. Partnerin davranışlarını daima tahlil etmek ya da küçük uzaklık sinyallerini büyük bir tehdit olarak algılamak bu durumun yansımaları olabilir.
Bazı bireyler ise tam karşıtı bir strateji geliştirebilir. Yakın bağlarda fazla bağımlı görünmemek için duygusal ara koyabilirler. Bu durum dışarıdan soğukluk ya da uzaklık üzere algılanabilir.
Bu davranışlar birçok vakit şuurlu seçimler değildir. Kişi geçmişte öğrendiği alaka kalıplarını farkında olmadan tekrar edebilir.
Romantik bağlar bu nedenle bazen güçlü duygusal tetikleyiciler yaratabilir. Yakınlık gereksinimi ile incinme korkusu tıpkı anda ortaya çıkabilir.
Bağlanma tarzları değişmez değildir. Kişi kendi ilgi dinamiklerini fark ettiğinde ve inançlı münasebetler deneyimlediğinde daha istikrarlı bağlanma biçimleri geliştirebilir.
İlişkiler sırf geçmişin tekrarlandığı alanlar değildir; tıpkı vakitte yeni tecrübelerle değişimin mümkün olduğu alanlardır.
