“Kimseyi yormayayım”, “rahatsız etmeyeyim”, “ben hallederim” üzere cümleler kimi beşerler için sırf nezaket değil, derin bir içsel inancın yansımasıdır. İnsanlara yük olma hissi, kişinin gereksinimlerini geri plana atmasına ve kendi duygusal alanını daraltmasına neden olabilir. Dışarıdan bakıldığında güçlü ve bağımsız görünse de, iç dünyada yalnızlık ve anlaşılmama hissi artabilir.
Bu hissin kökeni birçok vakit erken devir tecrübelere dayanır. Hislerin gereğince görülmediği, gereksinimlerin küçümsendiği ya da “fazla” bulunarak geri itildiği ortamlarda büyüyen bireyler, vakitle kendi varlıklarını da “yük” üzere algılayabilir. Bu durumda kişi sırf davranışlarını değil, hislerini da bastırmayı öğrenir.
İnsanlara yük olma hissi, münasebetlerde aralık yaratabilir. Kişi dayanak istemekte zorlanır, paylaşım yapmaktan kaçınır ve birçok şeyi tek başına halletmeye çalışır. Bu durum kısa vadede bağımsızlık üzere görünse de uzun vadede duygusal tükenmişliğe yol açabilir. Zira insan tabiatı gereği temas kurmaya muhtaçlık duyar.
Bu hissin değerli bir boyutu da değersizlik algısıyla alakalıdır. Kişi kendini gereğince kıymetli hissetmediğinde, diğerlerinin vaktini ya da gücünü hak etmediğini düşünebilir. Bu da yardım istemeyi zorlaştırır. Meğer sağlıklı münasebetlerde karşılıklı dayanak doğal bir süreçtir.
Psikolojik olarak daha istikrarlı bir yaklaşım, gereksinimlerin varlığını kabul edebilmektir. Yardım istemek bir zayıflık değil, insan olmanın bir kesimidir. Kişi kendi gereksinimlerine alan açtıkça, münasebetlerde daha gerçek ve sürdürülebilir bağlar kurabilir.
