Yeme bozuklukları sadece beslenme alışkanlıklarıyla ilgili değildir; birçok vakit derin ruhsal süreçlerin bir yansımasıdır. Bu süreçlerin başında ise korku gelir. Telaş bozuklukları ile yeme bozuklukları ortasında güçlü bir bağ vardır ve bu iki durum sıklıkla birlikte görülür.
Kaygı, belirsizlik ve denetim kaybı hissiyle yakından bağlantılıdır. Yeme davranışı ise bu noktada bir düzenleme aracı haline gelebilir. Kişi yemek üzerinden denetim sağlamaya çalışabilir. Ne yediğini, ne kadar yediğini ya da neyi yemediğini belirlemek, süreksiz bir denetim hissi yaratır.
Bazı bireylerde bu süreç kısıtlama biçiminde ortaya çıkar. Kişi yeme davranışını sonlandırarak denetim hissini artırmaya çalışır. Kimi durumlarda ise bu denetim sürdürülemez hale gelir ve tıkanırcasına yeme atakları görülebilir. Her iki durumda da temel düzenek birebirdir: korkuyu düzenleme gayreti.
Kaygı arttıkça yeme davranışı üzerindeki denetim gereksinimi da artabilir. Bu da vakitle bir döngü oluşturur. Kişi tasayı azaltmak için yeme davranışını değiştirir, fakat bu değişim yeni bir telaş yaratır. Böylelikle süreç kendini tekrar eder.
Yeme bozukluklarında görülen suçluluk ve utanç hisleri da bu döngüyü güçlendirir. Kişi yeme davranışı sonrası kendini eleştirir ve bu tenkit korkuyu artırır. Artan dert ise tekrar yeme davranışını tetikleyebilir.
Psikolojik olarak bu süreci anlamak, sadece yeme davranışına odaklanmaktan daha tesirlidir. Zira asıl problem birçok vakit yeme değil, duygusal düzenleme muhtaçlığıdır. Korkuyla baş etme marifetleri geliştikçe, yeme davranışı üzerindeki baskı da azalabilir.
