Muhtemelen hangi ebeveyne bunun sorarsak soralım bunun çocuğunun düzgünlüğünü düşündüğünden yaptığını söyleyecektir.
Pekala, tam olarak bu benlik gasbı nedir?
Toplumun da ısrarla yaptığı ve anne babaların da yaptığı, çocuğu kendisine benzetme çabası
Onun üzere giyinsin, onun üzere konuşsun, onun tutuğu ekibi tutsun, onun üzere inansın vb.
Ve birçok anne baba bunu çok masumca olduğunu tatbiki de “sıvı bulunduğu kabın biçimini almalı” diye savunacaklardır. Pekala, gelgelim bu nitekim bu kadar temiz mu buradaki temelde müdafaa içgüdüsü mü? Yoksa döngüyü bozmamak ve toplum ve aile tarafından dışlanmamak için mi? Ya da bir formda ben doğurdum ise bana benzemeli niyetinden mi?
Çocuklar vakte uygun olarak ve toplumsal etkileşim sonucu giysi biçiminden dinlediği müziğe kadar bunu jenerasyonuna uygun olarak yapmak ister lakin bu yeteri kadar hürmetle karşılanmaz ne yazık ki ve daima bir ikaz ve müdahale ile karşılaşır.
Ve hiç bir anne baba bunun aslında bir benlik gasbı olduğunu da kabul etmezler ‘biz ne yapıyorsak onların yeterliliğini düşündüğümüz için yapıyoruz derler’ pekala nitekim bu benlik gasbı yapılırken çocuk ne his ediyor bunu ne kadar istiyor ya da anne babasına ne kadar benzemek istiyor bunu düşünür mü anne baba maalesef kocaman bir HAYIR.
Zira onlara sorulsa uzun bir hayat deneyimlerinin olduğunu ve çocukların yanılgı yapmaya çok müsait olduklarını ve bu nedenle birçok yanlış yapacaklarını ve bu da çocuklara değerliye mal olacağını düşünürler.
Hakikaten bu durum daha bebekken erkeğe mavi kıza pembeyi dayatmakla başlayan bir serüven
Sonrasın da hangi işi yapacağına ve kiminle evleneceğine kadar süren bir süreç. Ebeveynler çocuklarının anne babasından çok çocuklarının, sahibi niteliğinde davranmakta hatta birçok vakit sokakta yahut bir ortamda yaramazlık yapan çocuklara karşı “bu çocukların sahibi yok mu” değişine çok rastlamışızdır.
Yani aslında eşya – sahip ya da evcil hayvan- sahip ilgisini andırıyor. Adım adım ilerleyen bir gasp
Pekala, bu gasbın sonucunda ne olur:
Öncelikle okulda çocuğun akademik muvaffakiyetinde kendisini gösterir. Yani öz inancı ile, derse katılamama kendini tabir edememe, çok önemli bir muvaffakiyet tasası taşır, bu telaş en bariz olarak imtihanda baş gösterir ve çocuğun potansiyelini ve muvaffakiyetini baltalar.
Bu ezici gasp bununla kalmaz toplumsal hayatta utangaç birey edilgen kişilik olarak kendini gösterir. İlgiler de saf dışı kalınması yanı sıra kabul görmeyen ve önemli paha kaybına neden olur. Ve bu durumu hayatı boyunca sürer.
Bu durum sonucunda çocuğun ilerde karşılaşacağı mümkün psikopatolojik teşhisler ve durumlar: Anksiyete, depresyon, çok empatik durum, utangaç ve kaçıngan kişilik,sürekli verici birey.
Şuur üstü ve şuur dışı kodlarımızla çocukları şekillendirmek ve kimi kalıplara zorlamaktan vazgeçip çocukları kendi özgünlüğü içinde kabul edilerek hürmet duyulmalı bu dinlediği müzikten giysi stiline kadar her istikametiyle. Bu daha sıhhat bireyler olmasını sağlayacaktır.
“ARMUT TABANINA DEĞİL YUVARLANIP SUYA DÜŞMELİ “
