Mümkün değil… Fakat birileri, ‘peki ben neden mutsuzum, benim hayatım neden bu kadar ışıltılı değil…’ diye düşünerek daha mutsuz olabilir.
En keyifli kişi, memnun olduğunu herkesin görmesini isteyen kişi midir yoksa o an nitekim yaşadığı içsel huzura odaklanabilen ve oburlarının bunu bilmesini umursamayan kişi mi?
En memnun çift, tahminen çok büyük eforlarla verdikleri memnunluk pozunu toplumsal medyada paylaşanlar mıdır yoksa bağını gözler önüne sermeyi tercih etmek istemeyenler mi…
Toplumsal medya aracılığı ile bir kişinin hayatı ile ilgili fikir sahibi olabiliriz fakat tam manasıyla nasıl bir hayat sürdüğünü bilemeyiz. Fakat toplumsal medyada çoğunlukla şahısların ‘olduğu gibi’ değil ‘olmak istediği üzere ‘ görünmek için büyük uğraşlar sarf ettiğini bilebiliriz.
Toplumsal Medyada ‘Ördek Sendromu’
Stanford Üniversitesi’nde yapılan bir çalışmada, bireylerin gerçek ömürleri ve toplumsal medya aracılığı ile yansıttıkları ömürleri ortasındaki fark ‘Ördek Sendromu’ ismi ile açıklanmaktadır. Dışarıdan baktığımızda çok sakin bir formda yüzen, suyun üstünde süzülen ördekler, suyun altında çok fazla efor harcamakta ve bacakları süratle çalışmaktadır. Dışardan baktıklarında çok sakin, çok kolay biçimde ilerlediklerini düşünürüz…
Şahısların toplumsal medya paylaşımlarında da çoğunlukla eksiksiz, varlıklı, ziyadesiyle memnun ve kusursuz hayatlar görmekteyiz fakat birden fazla vakit görünen ile gerçek birebir olmamaktadır.
İnsanların ekseriyetle beğenilme, takdir edilme, onaylanma, kabul görme, en değerlisi de ‘görülme’ gereksinimi vardır. Şahıslar bu muhtaçlıkları ile birlikte berbat anlarını yansıtmaktan kaçınma ve her an âlâ görünme eforu içine girebilmekte, bu durum bir mühlet sonra kişiyi yorabilmektedir.
Başka yandan da her an harika görünen omurlara toplumsal medya aracılığı ile tanıklık eden ve bu durumdan ötürü aslında olağan biçimde devam eden hayatını olumsuz algılama eğiliminde olan ‘herkes memnunken neden ben mutsuzum’, ‘herkes zenginken yalnızca biz mi fakiriz’ , ‘ yalnızca ben mi çocuklarım ile eşim ile çatışma yaşıyorum’ , ‘ neden benim hayatım daima berbat gidiyor’ üzere olumsuz niyetler geliştiren pek çok insanın var olduğunu biliyoruz.
Bir pazar sabahı şık bir kahvaltı masasında tartışan ve çok makus vakit geçiren bir çift toplumsal medya da paylaşmak maksadı ile tek bir an gülümseyerek poz verdiğinde, diğer bir konutta ‘neden beşerler bu türlü hoş bir pazar günü geçirirken biz konutta sıkılıyoruz?’ diye tartışma yaşanabiliyor.
Toplumsal medyanın gücü, olumlu yanları, bireylerin ömrüne olumlu katkısı tabi ki göz arkası edilemez lakin birtakım insanların daha mutsuz olmasına, ilgilerinin berbata gitmesine, depresif özelliklerinin tetiklenmesine sebep olabildiği de bir gerçek.
Toplumsal medya kullanımını olumsuz bir durum ya da toplumsal medya kullanıcısını kusurlu olarak nitelendirmek kelam konusu olamaz fakat bireylerin, toplumsal medya konusunda da her alanda olduğu üzere ‘madalyonun iki yüzü’ olduğuna dair farkındalık kazanması, ekranda görünen filtreli hayatlar ile birebir bireylerin gerçek hayatlarının çok farklı olabileceği, hiç kimsenin ömrünün her anında memnun olamayacağı, her insanın hayatında olumlu hisler kadar olumsuz hislerin da olması gerektiği bakış açısına sahip olabilmesi gerekmektedir.
