Bazı kişilik örüntüleri, içsel sürekliliğini kendi başına sürdüremez.
Bu durum bir eksiklik değil, işleyiş farkıdır. Lakin işleyiş, dış girdiye bağımlıdır.
Bu yapıda benlik, iç referanslarla değil; reaksiyonlarla düzenlenir.
Onay istikrar sağlar.
Tenkit bozulma yaratır.
Nötr alanlar belirsizlik üretir.
İlgiler bu nedenle karşılıklılık yerinde kurulmaz.
Karşı taraf, özne olarak değil; fonksiyon olarak konumlandırılır.
Bu fonksiyon ortadan kalktığında, bağ da manasını yitirir.
Sıklıkla karıştırılan nokta şudur:
Görülen şey yüksek benlik bedeli değildir.
Görülen şey, benlik sürekliliğinin korunma uğraşıdır.
Bu yapı sonla karşılaştığında geri çekilmez; pozisyon değiştirir.
Sessizlik yok sayma olarak yorumlanır.
Farklılık tehdit olarak kaydedilir.
Tanımlayıcı tabirler bu örüntüyü sınıflandırabilir.
Fakat klinik açıdan belirleyici olan, çevresel tesirdir:
Bağ sonrası oluşan tükenme, taraf kaybı ve belirsizlik hissi.
Bu metin açıklama maksadı taşımaz.
Saptama yapar.
Yorumlamayı okura bırakır.
