Yıkmak kolay, yapmak zordur. Yıkmak, yıkılmak, dağılmak, bırakmak ve vazgeçmek… Vazgeçmek en zorudur zira yürek ister. İnsan yıkıldığında bunaldığında, sıkışmış hissettiğinde kendini aciz hisseder. Birçok vakit bu hislerin onu neye dönüştüreceğini bilemez. Dağılmak da toplanmak kadar güç bir histir. İçinden çıkılmaz bir yıkıntıyla baş edebilmek, yüzleşebilmek ve bu yıkıntının içerisinden filiz verebilmek…
Peki bugüne kadar yaşadığınız musibetler, hastalıklar, gönül yorgunluklarınız, hayal kırıklıklarınız , sizde kalanlar ve sizden gidenler…bütün bunları boşuna mı yaşadınız? Tabi ki hayır.
Hem her insanın bahtında biraz savrulmak vardır. İnsan tohum atmaya devam ettiği sürece unutmamalıdır ki o tohumlar bir gün kocaman bir ağaç olacaktır. Yaşanılan her olay, her his kendinizle olan ömür seyahatinizde sizi geliştirir ve güçlendirir. Ruhsal olarak sizi esnek bir beşere dönüştürür ve gün gelir ki bu yaşadıklarınız için herkese ve her şeye teşekkür edersiniz. Tüm bunları yaşamasaydınız bugünkü SİZ olamayacaktınız zira.
