Sosyal tasa her vakit çekingenlik olarak görünmez. Kimi bireyler toplumsal ortamlarda konuşur, latife yapar, hatta liderlik eder. Lakin içsel tecrübe apayrıdır: Daima kendini izleme, “Acaba yanlış mı anlaşıldım?” niyeti ve ağır performans baskısı.
Maskelenmiş toplumsal dertte kişi ortamdan kaçmaz; ama ortamdan çıktıktan sonra saatlerce zihinsel tahlil yapabilir. Söylediği cümleleri tekrar tekrar düşünür, mimiklerini sorgular, “Keşke şunu demeseydim” döngüsüne girer.
Bu bireyler ekseriyetle “utangaç” olarak değil, “fazla düşünen” ya da “mükemmeliyetçi” olarak tanımlanır. Halbuki altta yatan temel endişe kıymetlendirilmek ve reddedilmektir.
Sosyal dert maskelendiğinde fark edilmesi zorlaşır. Kişi fonksiyoneldir fakat içsel huzur düşüktür. Terapötik olarak burada odak, kişinin toplumsal performansını değil; öz-değer algısını güçlendirmektir. Beşerler tarafından onaylanmak pahalı olabilir; ama kıymetli olmak için onaylanmak zorunda değiliz.
