Pek çoğumuz bazen haksızlığa uğramış olabiliriz. Fakat birebir vakitte bunu bir halde biz de diğer birine yapmış olabiliriz. İnsan daima kötüyü dışarda aramayı kolay bulur. Aslında dış dünyada gördüğümüz olumsuz özelliklerin hepsinden irili ufaklı bizlerde de vardır. Düzgün ve berbat bir ortadadır insanoğlunda, peygamberde de, evliyada da…
Tüm kesimlerimizle bir bütünüz hepimiz lakin uygun ve kötüyü bir potada eritip istikrarlı bir karşım yapamıyoruz maalesef. B u kimyayı atalarımızdan öğrenmeliydik fakat onlarda yapmayı bilmiyorlarmış demek ki.
Bütünleştiremiyoruz kendimizi de ötekini de… En büyük toplumsal problemlerimizden biri bu bölme. Toplumunda bir kişilik özelliği var değil mi? Ve tam da bu ilkel savunmayı ağır olarak kullanan hastalıklı bir yapılanma. Türkiye bir borderline yani hudutta kişilik. Bunu daha sonra anlatacağım.
Etrafınıza bakmadan evvel kendinize bakmayı bir deneyin evvel. Çoğumuz bunu kullanıyoruz aslında. Bana güzel hissettirdiğin kadar güzelsin, sana yeterli hissettirdiğim kadar ben de sana uygunum. En ufak bir kusur da çiziveririz bir birimizin üstünü. Kimi insanlarda daha ağırdır değil mi? Görünmeyen bir çizgi var üzere saniyeler evvel dünya uygunu iken, o kadar süratli dönüşür ki, şaşıp kalırız. Az evvelki kişi ile ortasında uçurum vardır adeta. Bu kadar öfkelenecek ne vardı dersiniz?
Dediğim üzere kişilik yapılanmalarımızdaki bozukluklar, takılmalar bazen daha ilkel savunma sistemleri kullanmamıza neden olur. Bunlardan biri de bölme düzeneği.
Nedir bu bölme ???
İlkel “bölme” (splitting) savunma düzeneği :
İlkel diyorum zira insan yavrusu, doğduğunda bilişsel süreci şimdi gelişmediği için bu mekanizmayı kullanmak zorundadır. Lakin gereğince sevgi ve inançta hissettiği bir ortamda büyürse yaklaşık 5 yaşlarında yeterli ve kötüyü bir potada eritip bütün olarak algılamaya başlayacaktır.
Bu savunma sistemini biraz açacak olursak; bir bebek düşünün annesinin göğsü ağzında karnı doyuyor ve inançta, işte o an cennette… Bu göğüs “ âlâ meme” birebir göğüs bir nedenden ötürü ağzından çıksın, avazı çıktığı üzere ağlar, zira o an cehennemde… Bunu da makûs göğüs olarak algılayacaktır. Yani bebeğin muhtaçlıkları giderildiğinde memnun, huzurlu, inançta sakin. Giderilmediğinde ise huzursuz, mutsuz ve korkulu. Yani burada göğüs yalnızca göğüs değil, çocuğun tüm gereksinimleri.
İhtiyaçlarını karşılayan anne uygun anne, ağladığında çabucak gelemeyen yahut bebeğin tam neye gereksinimi var anlayamayan anne, berbat annedir. Birinci 5 yaşa kadar da olağandır. Daha sonra gereğince sağlıklı bir aile ortamı varsa bu iki duyguyu bütünleştirebilir. Değilse bebeklikten kalan bu savunmayı yetişkin olduğunda da kullanmaya devam eder.
Bu bebeği düşünelim, gereksinimleri gereğince giderilememiş, yani ihmal edilmiş, gereğince inançta hissedememiş, yetersiz ve değersizlik algıları ile büyümüş olsun. Bu türlü bir ortamda büyüyen bebek bu değersizlik ve yetersizlik hisleri ile başa çıkabilmek için, yani benlik bütünlüğünü koruyabilmek için bu ilkel bölme sistemini kullanmak zorundadır… Ve kendi üzerine düşünüp bir yardım almadığı sürece de sonraki jenerasyonlara bu mirası taşıyacaktır.
Yani kendimize biraz yakından bakarsak, bu bölme belasını görebiliriz! Bazılarımızda daha az bazılarımızda çok…
Bu ilkel savunmayı ağır yaşayan beşerlerle çoğunuz karşılaşmış olabilirsiniz. Düzgün kendilikte iken, memnun sevinç dolu, özverili, insan canlısı, adeta uygunluk meleği. Lakin abartılı bir yeterli olma hali. Size kendinizi çok bedelli hissettirir. Birebir kişi saniyeler sonra sizin anlayamadığınız bir sebepten öfke kusan, hakaret eden, aşağılayan, birine dönüşebilir. Trafikte yaşanan arbedeler, yaralamalar, cinayetler buna örnek olabilir.
Toplumsal olarak da baktığımızda, siyah ve beyaz yaşayan, algılayan, grileri pek kullanmayan bireyler olduğumuzu görebilirsiniz.
Bu savunma sistemini, bir spektrum olarak algılayabilirsiniz. Şiddet seviyesine nazaran kişilik sorunlarına yol açabilir. Kişinin hayat fonksiyonunu bozacak seviyeyse ise yardım alması gerekir. Fakat evvel kişinin bu farkındalığı olması gerekir. Fakat ne yazık ki, kimi eksiklerimizi gözden geçirmek yerine diğerlerini suçlamak en kolayıdır. Bu da bir savunma sistemidir. ‘Yansıtma’ Sen de olan makus özelliği diğerinde görme hali. Bunu ayrıyeten yazacağım. İnsanı asıl değiştiren dönüştüren, kendine bakabilme halidir. Kendisiyle yüzleşmeleridir. Kendimizle ilgili düşünebilme kapasitemizin arttığı günlere…
