Küsmenin arkasında birden fazla vakit “anlaşılmadım”, “değer görmedim” ya da “önemsenmedim” duygusu vardır. Aslında kişi sessiz kalarak cezalandırmak değil, hislerini fark ettirmek ister. Lakin bu sessizlik birden fazla vakit köprüleri kurmak yerine yıkar.
Küsmek, bilhassa yakın alakalarda sık görülen bir bağlantı biçimidir. Zira kişi, hislerini direkt söz etmekte zorlandığında, geri çekilerek reaksiyonunu gösterir. Meğer bu geri çekilme, karşı tarafa çoğunlukla “beni rahat bırak” bildirisi verir ve münasebet bir mühlet sonra mesafelenir.
Bu noktada şu sorular değerlidir:
- Gerçekten anlaşılmak mı istiyorum, yoksa kırgınlığımın görülmesini mi bekliyorum?
- Sessiz kalarak aslında neyi anlatmak istiyorum?
- Küs olduğum kişi bunu anlayabiliyor mu, yoksa daha da uzaklaşıyor muyuz?
Küsme davranışı, bir tıp pasif irtibattır. Kişi öfkesini açıkça lisana getirmez lakin davranışlarıyla karşısındakini cezalandırır. Bu da duygusal bir uzaklık yaratır ve ilginin dinamiğini bozar.
Oysa sağlıklı bağlantı, hislerin söz edilebildiği bir alan gerektirir. “Kırıldım, çünkü…” diyebilmek, hem kendine hem karşı tarafa alan tanımaktır. Bu cümle bir hesaplaşma değil, bir bağ kurma teşebbüsüdür.
Küsmenin yerine;
🌿 “Kendimi geri çekerken aslında neye gereksinim duyuyorum?”
🌿 “Bu hissimin altında hangi endişe ya da beklenti var?”
sorularını sormak, duygusal farkındalığı güçlendirir.
Unutma; sessizlik bazen bir savunma biçimi olsa da, bağlarda anlaşılmanın yolu konuşmaktan geçer.
Küsmek süreksiz bir rahatlama sağlar, ancak kalıcı tahlil lakin hisler lisana geldiğinde mümkündür.
