Uz. Psikolog Nilay İnceman
Hiç aklınıza gelir miydi biz insanların hayatlarımız içindeki ’ihtiyaç ve isteklerimizin çok acil ve güçlü bir biçimde karşılanmasını talep etmenin aslında çaresizlikle ilişkili oluşu. Bunun nedeni, bu arzuladığımız bize ziyadesiyle yeterli görünen muhtaçlık ve isteklerimizi kesinlikle teminat altına almamız gerektiği inancıdır. Bu inancımız birkaç başarısız teşebbüsle darbe alırsa o vakit çaresiz hissederiz.
Çaresiz hissetmenin hayatlarımızla bir öteki teması sahip olduğumuz umudun tam bir kaybıdır. Umut kaybı; geleceğe yönelik artmış bir dert, kendimize ya da etrafımızı saran öbür insanlara yönelttiğimiz öfke ve hayal kırıklığı, bir başımıza kalma isteğimiz nedeniyle toplumsal ilişkilerimizden ayrılma, üzgünlük, olumlu hislerin azalması, düşük öz hürmet ve moral bozulması üzere durumları ortaya çıkararak zihinsel sıhhatimizi kötüleştirmektedir.
Bunlardan diğer çaresizliğin ruhumuza verdiği acı giderek büyüdüğü vakit kendimize ziyan verme ya da intihar etme üzere şartlarla burun buruna geliriz. Hissettiğimiz acıdan kaynaklı olarak ömrümüzde ne bizi eğlendirebilecek şeylerin varlığını fark ederiz ne de bir şeylere yönelik tutku geliştiririz. Taşıdığımız zorlayıcı hislerle, olumlu usuller keşfederek başa çıkabilme kabiliyetimiz elimizden alınmış üzere gelir.
Doğru biçimde hareket edemediğimiz için her davranışımız her vakit gözümüze anlamsız görünür. Özetle, ne yazık ki çaresizlik biz insanların çok yaygın bir duygusudur. Birden fazla vakit çaresizliği deneyimlediğimizi fark etmeden içinden geçeriz. Hayatlarımızdaki zorluklarla dolu olarak geçen vakitlere verdiğimiz cevap kimi vakit çaresiz kalışımız olabilir. Yeniden de çaresizliğin süreksiz bir hayat tecrübesi olduğunu unutmamamız gereklidir.
Sevdiğimiz bir insanı kaybetmek, işimizi kaybetmek, boşanma, maddi zorluklar, sıhhat sorunları ve hatta
yangınlar ve sel baskını üzere şartlar bizlere çaresizliği yaşatabilir.
