Sabır, bekleme süreci ile öğretilir ve gün boyunca bu durumu öğretecek ve pekiştirecek fırsatlar ortaya çıkar. Yemek vakitleri bunlardan biridir. Ailedeki her birey sofraya oturana kadar, çocuk yemek yemeye başlamamalı, kendini tutmalıdır. Sofradan kalkmak istediği vakit, kalkış müsaadesini almadan evvel, her bireyin yemek yemeyi bitirmiş olduğuna emin olmalıdır.
Sabır ve vakit duygusu birbirleriyle bağlantılıdır ve saatlerin fazla bir şey söz etmediği çocukluk yıllarında, saatlerini doğal kesintilerle ölçmekten hoşlanırlar. Bu yüzden, on beş dakikalık bir süreyi, yemek yeme müddetiyle bağdaştırmak uygun olur.
İnsanda, doğuştan gelen telâşlı olma yapısı vardır. Sabır ise, sonradan öğrenilir. 3 Yaşından itibaren çocuklarınızla sabretmek üzerine konuşmaya başlayın.Doğadaki küçük büyük her canlıda beşerler için öğretici bedeli yüksek örnekler vardır. Bir karıncanın sabırla buğday taşımasında, bir arının yaptığı balda, bir tavuğun yumurtaları üzerinde beklemesinde sabretmeyi öğretecek anlar vardır. Çocuğunuzla bir akşam güneşin batışını birlikte izledikten sonra ona kainatta her şeyin aşikâr bir vakit aldığını güneşin birden batmadığını sabahın çabucak gelmediğini yaratılan her varlığın bir istikrar içinde vaktini beklediğini söyleyerek , sabırlı olmanın faziletlerini onunla konuşabilirsiniz
Çocuğun etrafında, maddi oyuncakların çok fazla bulundurulması alakanın sohbetin azlığı sabırsızlığı ve doyumsuzluğu arttırır. Çocuğunuzun her isteğine evet demek yerine ona daha çok sabırla kurulan bir alaka ve daha nitelikli vakitle sohbetler armağan edin.
